٢٨٣- اگر كسى بخواهد روزه‌اى غير از روزه ماه رمضان- مثلًا روزه قضاء يا روزه واجب به نذر يا ...- بگيرد، چنانچه آن روزه معيّن نباشد بايد در نيّت آن را معيّن نمايد، مثلًا نيّت كند كه روزه قضاء يا روزه نذر مى‌گيرم؛ ولى در روزه نذر معيّن اگر در نيّت آن را معيّن نكند، در صورتى كه قصد روزه ديگر ننمايد نذرش را اداء كرده است.

٢٨٤- اگر قضاء روزه چند ماه رمضان بر كسى واجب باشد و در نيّت معيّن نكند روزه‌اى را كه مى‌گيرد قضاء كدام ماه رمضان است، قضاء ماه رمضان اول حساب مى‌شود.

٢٨٥- كسى كه قضاء روزه رمضان بر ذمّه دارد، جائز نيست روزه مستحبى يا روزه تبرّعى بگيرد، و نيز جائز نيست با نذر يا عهد يا قسم بر خود واجب كند كه قبل از انجام آن قضاء، روزه مستحبى بگيرد.

٢٨٦- كسى كه روزه قضاء بر ذمّه دارد، چناچه فراموش كند و روزه مستحبى بگيرد، در صورتى كه پيش از ظهر يادش بيايد، روزه مستحبى او بهم مى‌خورد و مى‌تواند نيّت خود را به روزه قضاء برگرداند؛ و اگر بعد از ظهر ملتفت شود، روزه مستحبى او باطل مى‌باشد؛ و در صورتى كه بعد از مغرب يادش بيايد، روزه مستحبى او صحيح است.

٢٨٧- كسى كه قضاء روزه رمضان بر ذمّه دارد، مى‌تواند براى روزه گرفتن اجير شود، و چنانچه پس از استيجار، روزه مورد اجاره را قبل از روزه قضاء بگيرد اشكال ندارد.

٢٨٨- اگر كسى يقين كند كه روزه قضاء بر ذمّه دارد و با همان نيّت روزه بگيرد، چنانچه قبل از ظهر بفهمد كه روزه قضاء ندارد، بنابر اقوى جائز است نيّت را به روزه ديگر برگرداند؛ و اگر بعد از ظهر بفهمد، مى‌تواند آن را روزه مستحبى قرار دهد؛ و لكن اگر وقت اذان مغرب بفهمد كه روزه قضاء نداشته، روزه‌اى كه گرفته است باطل مى‌باشد، و بجاى هيچ روزه واجب يا مستحبى حساب نمى‌شود.

٢٨٩- كسى كه مى‌خواهد روزه واجب غير معيّن- مثلًا روزه قضاء يا روزه كفاره يا ...- بگيرد، اگر عمداً تا نزديك ظهر نيّت نكند اشكال ندارد، بلكه اگر پيش از آنكه نيّت كند تصميم داشته باشد كه روزه نگيرد يا مردّد باشد كه روزه بگيرد يا نه، چنانچه‌