فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٩ - كفارات مستحب

غسل آن نماز آيات را قضاء نمايد.

هفتم: برخاستن از مجلس، كه كفاره‌اش گفتن اين جمله شريفه است:

«سُبْحانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ، وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌».

هشتم: رفتن براى ديدن دار آويخته‌اى كه بيش از سه روز به دار آويزان باشد، كه كفاره آن غسل كردن است.

نهم: لطمه زدن انسان به صورت خود، كه كفاره آن توبه و استغفار است.

دهم: فال بد، كه كفاره آن توكل كردن بر خداوند متعال است، چه خود شخص فال بد بزند و چه فال بد را از ديگران بشنود.

يازدهم: ازدواج با زنى كه در عدّه است، كه كفاره‌اش پرداخت پنج صاع- پانزده كيلوگرم- آرد گندم يا آرد جو به فقير است؛ البته ازدواج با زنى كه در عدّه است حرام مى‌باشد و در صورت ارتكاب بايد از يكديگر جدا شوند.

دوازدهم: نذرى كه شخص نذر كننده از وفاء به آن عاجز شود، كه كفاره‌اش دادن دو مدّ- يك و نيم كيلو گرم- طعام به فقير است؛ و در صورت عجز از آن، كفاره‌اش صدقه دادن به مقدار ممكن است؛ و در صورت عجز از اين، كفاره‌اش استغفار است.

البته استحباب كفاره در دو مورد اخير دليل محكم ندارد، بنابر اين پرداخت كفاره در اين دو مورد به قصد رجاء و اميد مطلوبيّت خوب است.

سيزدهم: نزديكى با زوجه در حال حيض، كه كفاّره آن به گونه‌اى است كه در جلد اول صفحه ٢٠١ فقره (٨١٣) ضمن تيتر «احكام مربوط به حائض» بيان شده است؛ البته نزديكى با زوجه در حال حيض حرام مى‌باشد.