فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٢٤ - سوم - افطار عمدى قضاء روزه رمضان

دوم- قتل خطاء:

١٩- هرگاه كسى از روى خطاء فرد ديگرى را بكشد، به توضيحى كه در بخش ديات بيان شده بر او واجب است كفاره بدهد، هرچند ولىّ دم ديه را به او ببخشد، و كفاره آن اين است كه يك بنده آزاد كند؛ و اگر از آن عاجز باشد دو ماه پى در پى روزه بگيرد؛ و اگر از اين هم عاجز باشد شصت نفر فقير را اطعام كند.

٢٠- هرگاه عده‌اى در قتل خطاء شريك باشند، كفاره مذكوره بر هر يك از آنها واجب مى‌باشد.

سوم- افطار عمدى قضاء روزه رمضان:

٢١- اگر كسى قضاء روزه رمضان را بعد از زوال- ظهر شرعى- از روى عمد و اختيار افطار كند، كفاره بر او واجب مى‌شود، و كفاره آن اطعام ده مسكين است، كه به هر كدام از آنها يك مُدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام بدهد؛ و اگر از آن عاجز باشد، بايد سه روز روزه بگيرد؛ و احتياط مستحب آن است كه بجاى ده مسكين شصت مسكين را طعام بدهند.

٢٢- اگر كسى روزه خود را افطار كند، و بعداً شك كند كه آن روزه، روزه اداء ماه رمضان بوده است يا قضاء روزه رمضان، چنانچه بعد از زوال افطار كرده باشد، بايد كفاره بدهد، و كفاره آن هرچند بنابر احتياط اطعام شصت فقير است ولى جائز است به اطعام ده فقير اكتفاء نمايد.

٢٣- كفّاره مربوط به اين سه عمل را كفاره مرتبه گويند، چون اختيار به مكلف واگذار نشده است، بلكه نوع كفاره براى او بطور ترتيب معيّن شده است.

٢٤- اگر كسى در كفاره مرتبه از عتق- يعنى آزاد كردن برده- كه در مرتبه اول است عاجز باشد و ناگزير به مرتبه دوم يعنى روزه مشغول شود، ديگر عتق بر او واجب نيست، و لو بعد از گذشتن يك ساعت از روز اول روزه متمكّن از عتق شود، كه در اين صورت مى‌تواند روزه كفاره را تا آخر بگيرد، و همين روزه در اداء كفاره‌اى كه بر ذمّه او مى‌باشد كفايت مى‌كند؛ هرچند افضل آن است كه از كفاره مرتبه دوم- يعنى روزه-