فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١١٠ - دهم - مباح بودن اقامت در مسجد

٦٦- نشستن معتكف در مكان مغصوبى كه غصبى بودن آن را فراموش كره يا نمى‌داند غصبى است يا از روى اجبار يا ناچارى در آنجا نشسته است، موجب باطل شدن اعتكاف نمى‌باشد.

٦٧- اگر براى معتكف كار واجبى مثل اداء دَين يا ... پيش آيد، و انجام آن كار در مسجد براى او ممكن نباشد، بايد براى انجام آن از مسجد خارج شود؛ لكن اگر بيرون نرود، بنابر اقوى اعتكافش باطل نيست.

٦٨- هرگاه معتكف براى ضرورتى از مسجد بيرون برود، بنابر احتياط واجب بايد نزديك‌ترين راه را انتخاب كند، و نبايد بيش از مقدار ضرورت بيرون از مسجد بماند يا در خارج مسجد زير سايه بنشيند؛ بلكه احوط آن است كه در خارج از مسجد مطلقاً- چه در سايه و چه در غير سايه- ننشيند، و در زير سايه هم راه نرود.

٦٩- كسى كه براى ضرورتى از مسجد بيرون رفته است، چنانچه ماندن او به قدرى طول بكشد كه باعث از بين رفتن صورت اعتكاف شود، اعتكافش باطل مى‌شود.

٧٠- در اعتكاف فرقى نيست بين اينكه معتكف در تمام مدت اعتكاف در مسجد بايستد يا بنشيند يا راه برود يا بخوابد و ...؛ هرچند افضل است كه بدون علت نخوابد، بلكه اوقات خود را به عبادت و ذكر خدا و قرائت قرآن و خواندن دعاء سپرى نمايد.

٧١- زنى كه در اعتكاف است، اگر شوهرش او را طلاق رجعى بدهد، اعتكافش باطل مى‌شود و واجب است براى نگهداشتن عدّه به منزل خود برگردد، و اگر اعتكافش واجب موسّع بوده است، بعد از انقضاء عدّه آن را از سر بگيرد؛ اما اگر طلاق او طلاق بائن باشد، اعتكافش صحيح است، زيرا بر زن مطلَّقه به طلاق بائن لازم نيست كه ايام عدّه را در خانه خود سپرى نمايد.

دهم- مباح بودن اقامت در مسجد:

٧٢- در صحت اعتكاف شرط است كه براى معتكف ماندن در مسجد مباح باشد، بنابر اين معتكفى كه حرام است در مسجد بماند- مثلًا در مسجد جنب شده و نمى‌تواند در همانجا غسل كند- چنانچه از مسجد خارج نشود اعتكاف او باطل مى‌گردد.