فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٤٢ - حكم فرو بردن سر در آب

جنابتى كه مانند احتلام روزه را باطل نمى‌كند- و غسل كردن او متوقف بر ارتماس باشد، بايد تيمم كند؛ و اگر بجاى تيمم غسل كند، روزه او باطل نمى‌شود؛ ولى غسل او باطل است.

١٧٢- هرگاه روزه‌دار در آب مغصوب غسل ارتماسى كند، چنانچه هم روزه و هم غصبى بودن آب را فراموش كرده باشد، غسل او صحيح است؛ و اما اگر به يكى از چهار حالت زير باشد غسل او باطل است:

اول: هرگاه فراموش كند روزه است و نسبت به غصبى بودن آب هم جاهل باشد.

دوم: هرگاه نسبت به روزه و غصبى بودن آب التفات داشته باشد.

سوم: هرگاه ملتفت باشد روزه است ولى فراموش كرده باشد آب غصبى است.

چهارم: هرگاه ملتفت باشد آب غصبى است ولى فراموش كرده باشد روزه است.

١٧٣- اگر روزه‌دار مثلًا در برف يا گل يا كاهى كه از قد او بيشتر است بطورى فرو رود كه تمام سر او را فرا گيرد اشكال ندارد.

١٧٤- اگر روزه‌دار شك كند كه آيا در آب ارتماس كرده است- يعنى طورى در آب فرو رفته كه آب تمام سرش را فرا گيرد- يا نه، بايد بنا بگذارد كه ارتماس نكرده است.

١٧٥- اگر روزه‌دار به خيال اينكه در آب فرو نمى‌رود خود را از بلندى در آب بيندازد و اتفاقاً تمام بدنش در آب فرو رود، مرتكب معصيت نشده است.

١٧٦- لازم نيست روزه‌دار از فرو بردن تمام سر در مائعى كه نمى‌داند آب است يا نه اجتناب نمايد؛ ولى اگر بداند كه مائعى آب است اما نداند كه آب مضاف است يا آب مطلق، احتياط واجب آن است كه از فرو بردن تمام سر در آن اجتناب نمايد.

١٧٧- اگر شخص روزه‌دار را مجبور كنند كه خودش در آب فرو رود، مرتكب فعل حرام نشده است، همچنانكه اگر در ارتماس مقهور باشد- مثلًا پايش بلغزد و در آب بيفتد و تمام سرش در آب فرو رود- مرتكب حرام نشده است.

١٧٨- كسى كه روزه مستحب يا روزه واجب موسَّع گرفته است، اگر بخواهد غسل ارتماسى انجام دهد، چنانچه اول روزه خود را باطل كند و بعد غسل ارتماسى انجام دهد