فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٢ - احكام روزه قضاء

اعتكاف داراى كفاره هستند؛ و اما سائر اقسام روزه داراى كفاره نمى‌باشند، پس با افطار آنها- و لو افطار عمدى- كفاره واجب نمى‌شود.

٢٧٧- ميتى كه كفاره روزه بر ذمه‌اش مى‌باشد، جائز است شخص ديگر به قصد تبرّع از طرف او آن كفاره را بجا آورد، چه آن كفاره روزه باشد و چه غير روزه؛ ولى اگر شخص زنده روزه كفاره بر ذمّه داشته باشد، جائز نيست كسى تبرّعاً از طرف او، آن روزه‌اى را كه به عنوان كفاره بر ذمّه دارد انجام دهد.

احكام روزه قضاء:

٢٧٨- واجب نيست مكّلف قضاء روزه رمضان را فوراً بگيرد؛ بلى، بنابر احوط تأخير آن تا رمضان آينده جائز نيست؛ و اگر كسى به هر دليل قضاء را تا رمضان آينده به تأخير بيندازد، وقت انجام آن موسَّع مى‌شود، و تا زمانى كه تأخير آن موجب إهمال و تفريط نشود، جائز است قضاء را به تأخير اندازد، هرچند به مّدت چند ماه ياچند سال باشد.

٢٧٩- اگر كسى از چند ماه رمضان روزه قضاء داشته باشد، قضاء هر كدام را كه اول بگيرد مانعى ندارد؛ ولى اگر وقت قضاء رمضان آخر تنگ باشد- مثلًا از رمضان آخر پنج روزه بر ذمه او باشد و پنج روز هم به رمضان بعد باقى مانده باشد- بنابر اقوى بايد قضاء روزه‌هاى رمضان آخر را بگيرد.

٢٨٠- پى در پى گرفتن روزه‌هاى قضاء واجب نيست، پس كسى كه مثلًا دو روز روزه قضاء دارد مى‌تواند يكى از آن دو روزه را در يك ماه و روزه ديگر را در ماه بعد بگيرد.

٢٨١- اگر بر ذمه كسى هم روزه قضاء ماه رمضان باشد و هم روزه ديگرى مانند روزه كفاره واجب، هر كدام را كه بخواهد مى‌تواند جلو بيندازد.

٢٨٢- هرگاه به واسطه دو نذر جداگانه دو روزه بر كسى واجب باشد، يا دو روزه كفاره كه در آثار با هم مختلف نيستند بر ذمه‌اش باشد، چنانچه به قصد روزه نذر- بدون تعيين يكى از آنها- يا به قصد روزه كفاره- بدون تعيين يكى از آنها- آن دو روز روزه را بگيرد كفايت مى‌كند.