فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٧٥ - نوع دوم - روزه تكفير

مى‌دهد روزه نگرفته است قضاء نمايد، مثلًا كسى كه پيش از ماه رمضان مسافرت كرده است و نمى‌داند پنجم رمضان از سفر برگشته است يا ششم آن، و يا مثلًا در روزهاى آخر ماه رمضان به مسافرت رفته و بعد از رمضان برگشته است و نمى‌داند كه بيست و پنجم رمضان به مسافرت رفته است يا بيست و ششم آن، در هر دو صورت مى‌تواند مقدار كمتر- پنج روز در مثال- را قضاء كند؛ اگر چه احتياط مستحب آن است كه مقدار بيشتر- شش روز در مثال- را قضاء نمايد.

٢٩٥- اگر انسان بداند يك روزه را افطار كرده است، چنانچه شك كند كه قضاء آن را گرفته است يا نه، واجب است قضاء آن را بجا آورد.

نوع دوم- روزه تكفير:

تكفير يعنى پوشاندن.

٢٩٦- اگر مكلف- نعوذ بالله- كار حرامى را كه كفاره آن روزه است انجام دهد- اعم از حرام بالأصالة مثل قتل مؤمن از روى عمد و ظلم، و حرام بالتبع مثل افطار عمدى روزه ماه رمضان- واجب است به جهت پوشاندن گناهى كه مرتكب شده است روزه تكفير بگيرد.

٢٩٧- روزه تكفير دو صنف دارد:

اول: روزه تكفير در كفاره جمع، كه بر مكلف واجب است هم روزه بگيرد و هم سائر خصال كفاره را انجام دهد، مانند كفاره قتل مؤمن از روى عمد و ظلم و كفاره افطار روزه رمضان با چيز حرام- به توضيحى كه در فقره (٢٤٤) گفته شد- كه در هر يك از اين دو صورت مكلف بايد هم يك بنده آزاد كند و هم دو ماه پى در پى روزه بگيرد و هم شصت مسكين را اطعام كند.

دوم: روزه تكفير در كفاره مخيّره، كه مكلف بين روزه گرفتن و انجام تكليف ديگر مخيّر است، مثل كفاره افطار روزه رمضان با چيز حلال و كفاره نقض عهد و كفاره جماع در حال اعتكاف و كفاره بريدن زن موى سر خود را در مصيبت، كه بنابر اقوى‌