فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٦٧ - شرط هشتم - به هر مسكين يك نوبت طعام بدهند يا بخورانند

شرط هفتم- مراعات عدد مساكين:

٢١٢- در اطعام مساكين لازم است عدد شصت- در جايى كه بايد شصت مسكين را اطعام كند- و يا عدد ده- در جايى كه بايد ده مسكين را اطعام نمايد- كامل باشد، بنابر اين سير كردن سى نفر مسكين در دو نوبت و نيز سير كردن پنج نفر مسكين در دو نوبت و يا تحويل دادن دو سهم از كفاره به يك نفر كافى نيست؛ ولى جمع كردن مساكين در يك محل شرط نيست، نه در سير كردن و نه در تحويل دادن طعام، پس اگر كسى شصت نفر مسكين را در شهرهاى مختلف و در اوقات متعدد- هرچند كه يك مسكين را امسال و مسكين ديگر را سال ديگر سير كند- كافى است.

شرط هشتم- به هر مسكين يك نوبت طعام بدهند يا بخورانند:

٢١٣- در اطعام و سير كردن مسكين، اطعام يا سيركردن تنها در يك وعده واجب است؛ هرچند بهتر است كه هر مسكين را يك شبانه روز سير كنند، يعنى صبحانه و نهار و شام به او بدهند.

٢١٤- در استحقاق مدّ، مسكين كبير و مسكين صغير با هم برابرند، به اين معنى كه به مسكين صغير بايد يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- طعام بدهند و به مسكين كبير نيز يك مدّ؛ هرچند لازم است طعام مسكين صغير را به ولىّ او بدهند تا به مصرف آن صغير برساند؛ و ظاهر آن است كه لازم نيست سير كردن مسكين صغير به اذن ولىّ او باشد.

٢١٥- اطعام مسكينهاى صغير به تنهايى در كفاره مدّ كافى نيست، بنابر اين اگر همه مساكينى كه در دسترس هستند صغير باشند، لازم است كفاره دهنده هر دو نفر از آنها را يك نفر به حساب آورد؛ ولى در صورت خوراندن اگر صغيرها آميخته با كبيرها باشند اشكال ندارد، پس اگر كسى مثلًا يك يا چند عائله را اطعام كند كه جمعاً شصت نفرند و هم صغير در بين آنان هست هم كبير، كفاره خود را اداء است؛ هرچند احوط آن است كه براى اطعام مساكين، در همه جا هر دو نفر از اطفال را يك نفر حساب كند.

٢١٦- كسى كه چند كفاره به ذمّه دارد، جائز است از هر كدام از آنها يك مدّ- هفتصد و پنجاه گرم- به يك مسكين معيّن بدهد، هرچند با اختيار باشد، بدون فرق بين‌