فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٣ - نوع ششم - روزه واجب به سبب نذر يا عهد يا قسم

فراموش كند و پيش از ظهر يادش بيايد، چنانچه كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده باشد و نيّت كند، روزه او صحيح است؛ و الّا روزه‌اش باطل مى‌باشد.

٣٢٢- اگر كسى نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه روز معيّنى را روزه مستحبى بگيرد، جائز نيست نيّت را از طلوع فجر تأخير بيندازد.

٣٢٣- كسى كه نذر يا عهد كرده يا قسم خورده است كه روز معيّنى را روزه بگيرد، جائز نيست روزه را در آن روز بهم بزند، نه قبل از ظهر و نه بعد از ظهر؛ و اما اگر بطور مطلق نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه يك روز روزه بگيرد، مى‌تواند روزه‌اى را كه به قصد نذر يا عهد يا قسم مطلق گرفته است بهم بزند و روز ديگرى را روزه بگيرد، چه قبل از ظهر باشد و چه بعد از ظهر.

٣٢٤- كسى كه مى‌خواهد روزه واجب به سبب نذر يا عهد يا قسم بگيرد، بايد در نيّت آن روزه، وفاء به نذر يا عهد يا قسم را قصد نمايد؛ و الّا نذر يا عهد يا قسم او اداء نمى‌شود و بر ذمّه‌اش باقى مى‌ماند.

٣٢٥- اگر روزه روز معيّنى غير از روزه ماه رمضان بر انسان واجب باشد، مانند اينكه نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه روز معيّنى را روزه بگيرد، جائز است عمداً و اختياراً در آن روز مسافرت كند، ولى بايد قضاء روزه واجب در آن روز را بعداً بجا آورد، و به گونه‌اى كه در بخش هشتم ضمن تيتر «انواع شش‌گانه كفّارات» بيان خواهد شد كفاره هم بدهد.

٣٢٦- روزه مستحبى در سفر جائز نيست؛ ولى اگر كسى نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه در سفر روزه مستحبى بگيرد، واجب است در سفر روزه مستحبى مذكور را بجا آورد.

٣٢٧- اگر نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه فلان روز را چه در سفر باشد و چه در حضر روزه بگيرد، واجب است آن روز را روزه بگيرد، اگرچه در سفر باشد.

٣٢٨- اگر كسى نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه روزه بگيرد ولى روز آن را معيّن نكند، نمى‌تواند آن روزه را در سفر بجا آورد.