فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٨ - شرط ششم - حاضر يا مقيم يا در حكم مقيم باشد

كوچ كرده باشد، كه در اين صورت بايد به عنوان كفاره يك بَدنه- شتر- نحر كند؛ و اگر عاجز از اين باشد، به تفصيلى كه در بخش حجّ ضمن تيتر «وقوف در عرفات» بيان مى‌شود بايد در مكّه معظّمه يا در بين راه يا در محل سكونت خود هجده روز روزه بدل از بَدنه بگيرد.

پنجم: هرگاه كسى نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه روز معيّنى را كه در سفر است روزه بگيرد و يا روز معيّنى را چه مسافر باشد و چه مسافر نباشد روزه بگيرد، كه در اين صورت بايد آن روز را روزه بگيرد، اگرچه مسافر باشد.

٢٢- چهار دسته از مسافرين بايد در سفر روزه واجب ماه رمضان را بگيرند و نمازهاى چهار ركعتى خود را تمام بخوانند:

اول: مسافرى كه در محلى قصد اقامت ده روز كرده است.

دوم: مسافرى كه سى روز بدون قصد و با حال ترديد در جايى مانده است، كه در آنجا بايد از روز سى و يكم روزه واجب ماه رمضان را بگيرد.

سوم: مسافرى كه شغل او سفر است.

چهارم: مسافرى كه سفر او سفر معصيت است.

٢٣- مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد؛ ولى اگر براى فرار از روزه باشد مكروه است، و همچنين هرگونه مسافرتى كه در ماه رمضان قبل از روز بيست و چهارم انجام گيرد مكروه است؛ مگر سفر حج و سفر عمره و سفر به جهت ضرورت.

٢٤- كسى كه نمى‌داند روزه مسافر باطل است، اگر در سفر روزه بگيرد- چه روزه رمضان و چه روزه غير رمضان- و در بين روز مسأله را بفهمد، روزه‌اش باطل مى‌شود؛ ولى اگر تا غروب شرعى نفهمد، روزه‌اش صحيح است.

٢٥- اگر كسى فراموش كند كه مسافر است يا فراموش كند كه روزه مسافر باطل‌