فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٦ - اول - نيت

رمضان نبوده بلكه روزهاى ديگر اين ماه- مثلًا دوم يا سوم يا ...- بوده است، روزه او صحيح مى‌باشد.

٦١- اگر كسى پيش از اذان صبح نيّت روزه كند و بخوابد و بعد از مغرب بيدار شود، روزه آن روز او صحيح مى‌باشد.

٦٢- هرگاه كسى بداند ماه رمضان است ولى نداند كه در ماه رمضان روزه ديگرى غير از روزه رمضان صحيح نيست يا گمان كند كه صحيح است در ماه رمضان روزه ديگرى غير از روزه رمضان بگيرد، چنانچه قبل از ظهر بفهمد كه گرفتن روزه ديگر در ماه رمضان صحيح نيست و نيّت را به روزه رمضان برگرداند، روزه رمضان حساب مى‌شود و مُجزى است.

٦٣- اگر كسى نداند يا فراموش كند كه ماه رمضان است و پيش از ظهر ملتفت شود، چنانچه كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده باشد، بايد نيّت روزه كند، و روزه‌اش صحيح است؛ ولى اگر كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام داده باشد يا بعد از ظهر ملتفت شود كه ماه رمضان است، نمى‌تواند آن روز را روزه بگيرد، ولى بايد تا مغرب كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام ندهد، و بعد از رمضان هم آن روزه را قضاء نمايد.

٦٤- روزى را كه انسان شك دارد آخر شعبان است يا اول رمضان، واجب نيست روزه بگيرد؛ و اگر بخواهد روزه بگيرد، نمى‌تواند نيّت روزه ماه رمضان كند، يا نيّت كند كه اگر ماه رمضان است اين روزه روزه رمضان باشد و اگر ماه رمضان نيست روزه قضاء يا مانند آن باشد، بلكه بايد نيّت روزه قضاء يا امثال آن كند، و چنانچه بعد معلوم شود كه آن روز اول رمضان بوده است، روزه‌اى كه گرفته است روزه رمضان حساب مى‌شود؛ و نيز اگر قصد مافى الذّمة كند- يعنى قصد كند روزه‌اى را كه فعلًا خدا از او خواسته است انجام دهد- و بعد معلوم شود كه روز اول رمضان بوده است، از روزه رمضان كفايت مى‌كند.

٦٥- روزى را كه انسان شك دارد آخر شعبان است يا اول رمضان، اگر به نيّت روزه قضاء يا روزه مستحبى و مانند آن روزه بگيرد و در بين روز بفهمد كه ماه رمضان است،