فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٤ - اول - خوردن و آشاميدن

١١١- هرگاه روزه‌دار از روى تقيّه روزه را افطار كند، روزه‌اش باطل مى‌شود.

١١٢- هرگاه چيزى مثل مگس يا پشه در دهان روزه‌دار داخل شود، چنانچه به حلق او- يعنى به مخرج خاء- نرسيده باشد، واجب است آن را خارج كند؛ ولى اگر به حلق رسيده باشد، واجب نيست آن را خارج نمايد.

١١٣- كسى كه مى‌خواهد روزه بگيرد، لازم نيست پيش از اذان صبح دندانهايش را خلال كند و بشويد؛ ولى اگر بداند غذائى بين دندانهايش مانده است و در بين روز فرو مى‌رود، چنانچه خلال نكند و چيزى از آن غذاء فرو رود، روزه‌اش باطل مى‌شود.

١١٤- اگر روزه‌دار قطره‌اى در چشم خود بريزد، و بعد شك كند كه قطره به حلقش- يعنى به مخرج خاء- رسيده است يا نه، روزه‌اش صحيح مى‌باشد.

١١٥- فرو بردن آب دهان- چه كم باشد و چه زياد- روزه راباطل نمى‌كند، اگرچه به واسطه خيال كردن ترشى و مانند آن، در دهان جمع شده باشد.

١١٦- فرو بردن اخلاط سر و سينه قبل از رسيدن به فضاء دهان اشكال ندارد؛ ولى اگر داخل فضاء دهان شوند، احتياط واجب است كه آنها را فرو نبرند.

١١٧- اگر روزه‌دار بقدرى تشنه شود كه بترسد از تشنگى بميرد و يا تحمل آن مقدار از تشنگى برايش مشقت غير قابل تحمل داشته باشد، مى‌تواند به اندازه‌اى كه از مردن يا از مشقّت نجات پيدا كند آب بياشامد، ولى روزه او باطل مى‌شود، و اگر روزه‌اش روزه ماه رمضان باشد، بايد در بقيه روز از انجام دادن كارى كه روزه را باطل مى‌كند خوددارى نمايد، و قضاء آن روزه را بعداً بگيرد؛ ولى كفاره بر او واجب نمى‌شود.

١١٨- جويدن غذاء براى بچه يا پرنده و نيز چشيدن غذاء- كه معمولًا غذاء در اين دو صورت به حلق نمى‌رسد- روزه را باطل نمى‌كنند، اگرچه اتفاقاً غذاء به حلق برسد؛ ولى اگر انسان از اول بداند كه غذاء به حلق مى‌رسد، روزه‌اش باطل مى‌شود، و بايد قضاء آن را بگيرد، و كفاره هم بر او واجب مى‌شود.

١١٩- كسى كه روزه گرفته است، جائز نيست به خاطر ضعف روزه خود را باطل كند؛ ولى اگر ضعف او به قدرى است كه معمولًا نمى‌شود آن را تحمل كرد، باطل كردن‌