جائز نيست؛ و اگر معلوم نباشد كه راست مى‌گويد يا دروغ، چنانچه قبلًا فقير بوده است، پرداخت زكات فطره به او اشكال ندارد؛ و اگر معلوم نباشد كه قبلًا فقير بوده است يا نه، يا معلوم باشد كه قبلًا غنى بوده است، در اين دو صورت چنانچه دو مرد عادل به فقير بودن او شهادت دهند يا از گفته خود او اطمينان به فقير بودنش پيدا شود، پرداخت زكات فطره به او جائز است؛ اما اگر دو مرد عادل به فقير بودن او شهادت ندهند و از گفته خود او نيز اطمينان به فقير بودنش پيدا نشود، بنابر احتياط لايترك نبايد به او زكات فطره پرداخت شود.

٣٨٧- مستحب است انسان در دادن زكات فطره، خويشاوندان فقير خود و بعد همسايگان فقير و سپس اهل علم فقير را بر سائر فقراء مقدم نمايد، و نيز كسانى كه اهل سؤال نيستند را بر اهل سؤال مقدم كند؛ ولى اگر ديگران از جهتى برتر باشند، مستحب است آنها را مقدم كند؛ و در صورت تعارض، ملاحظه ترجيح و اهميت نمايد.

٣٨٨- بهتر است زكات فطره را مانند سائر صدقات واجبه آشكارا پرداخت نمايند.

٣٨٩- اگر انسان كسى را كه نان خور اوست و در شهر ديگر است وكيل كند يا به او اذن بدهد كه از مال او فطره خود را بدهد يا از مال خودش فطره خود را بدهد و در عوض مثل يا قيمت آن را از او بگيرد، چنانچه اطمينان داشته باشد كه آن شخص فطره را مى‌دهد، لازم نيست خودش فطره او را بدهد، و همچنين است اگر آن فرد با اذن يا بدون اذن او از مال خودش تبرّعاً فطره خود را بپردازد.

٣٩٠- اگر انسان شخصى را وكيل كند كه زكات فطره او و كسانى كه در هنگام غروب شرعى شب عيد فطر نان‌خور او هستند را بپردازد، موقعى كه زكات فطره را به آن وكيل مى‌دهد بايد نيّت كند كه آنچه را به وكيل مى‌دهم و وكيل بعداً به نيابت از من به مستحق مى‌دهد زكات فطره است؛ و وكيل هم موقعى كه زكات فطره را به نيابت از او به مستحق مى‌دهد بايد با نيّت زكات فطره پرداخت كند؛ و احوط آن است كه نيت او تا زمان رسيدن زكات فطره توسط وكيل به مستحق استمرار داشته باشد؛ لكن اگر انسان زكات فطره را به فقيه جامع الشرائط بدهد، كافى است كه موقع پرداخت آن، نيت كند كه‌