فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٣٩ - سوم - واجب النفقه شخص زكات دهنده نباشند

بالا روند، ٢- فرزندان- اعمّ از پسر و دختر- و اولاد آنها هرچه پايين روند، ٣- زوجه دائمه‌اى كه نفقه‌اش به سبب شرط ضمن عقد و ديگر اسباب شرعيّه نظير نشوز و ...

ساقط نشده باشد، ٤- برده و كنيز، چه مطيع و فرمانبردار باشند و چه فرارى و نافرمان، ٥- كسانى كه به واسطه نذر يا عهد يا قسم يا شرط ضمن عقد لازم نفقه آنها بر انسان واجب شده است.

٢٢٩- زكاتى كه نمى‌شود به واجب النفقه داد مخصوص سهم فقراء است، پس اگر شخص واجب النفقه داراى يكى از عناوين عاملين بر زكات يا غارِمين يا المؤلَّفة قلوبهم يا سبيل اللّه يا ابن السبيل يا رِقاب باشد، پرداخت زكات به او به آن عنوان مانعى ندارد، بنابر اين كسى كه واجب النفقه زكات دهنده است، اگر بدهكار باشد و نتواند بدهى خود را بدهد، شخص زكات دهنده مى‌تواند زكات خود را به او بدهد.

٢٣٠- اگر كسى عاجز باشد و نتواند مخارج اشخاص واجب النفقه خود را بدهد، يا با اينكه قدرت دارد نفقه آنها را ندهد، ديگران مى‌توانند به آنها زكات بدهند.

٢٣١- جائز است كسى زكات را به پسرش بدهد كه خرج زن و نوكر و كلفت خود نمايد، و همچنين جائز است مخارج اضافه بر هزينه‌هاى روز مرّه فرزند- مانند قيمت كتابهاى علمى و دينى مورد احتياج او- را بابت سهم فقراء به او زكات بدهد، و نيز جائز است پدر به پسرش زكات بدهد كه براى خود زن بگيرد، و همچنين جائز است پسر براى آنكه پدرش زن بگيرد زكات خود را به او بدهد.

٢٣٢- زنى كه شوهرش مخارج او را مى‌دهد يا مخارج او را نمى‌دهد ولى آن زن مى‌تواند شوهرش را به دادن مخارج مجبور نمايد، جائز نيست به او زكات بدهند؛ ولى اگر آن زن شوهرش را مجبور نكند يا براى گرفتن مخارج از شوهرش سعى و تلاش كند ولى شوهر امتناع نمايد، جائز است به او زكات داده شود.

٢٣٣- زنى كه به ازدواج موقّت كسى در آمده است، اگر فقير باشد، شوهرش و ديگران مى‌توانند به او زكات بدهند؛ ولى اگر شوهرش در ضمن عقد شرط كند كه مخارج او را بدهد يا به جهت ديگرى مخارجش بر شوهرش واجب باشد، در صورتى‌