فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٥٥ - احكام مربوط به پرداخت زكات

٣٠٧- كسى كه زكات بدهكار است، مى‌تواند با آن قرآن يا كتاب دينى يا كتاب دعاء بخرد و وقف نمايد، حتى بر اولاد خود و كسانى كه مخارج آنان بر عهده او است، و نيز مى‌تواند توليت وقف را براى خود يا اولادش قرار دهد؛ ولى نمى‌تواند با زكات ملك بخرد و بر اولاد خود يا بر كسانى كه مخارج آنان بر او واجب است وقف نمايد كه عوائد آن را به مصرف مخارج خود برسانند.

٣٠٨- انسان مى‌تواند براى رفتن به حجّ و زيارات و امثال اينها از سهم سبيل اللّه زكات بگيرد، اگرچه فقير نباشد يا به مقدار خرج سالش زكات گرفته باشد.

٣٠٩- اگر مالك مال زكوى فقيرى را وكيل كند كه زكات مال او را بدهد، چنانچه آن فقير يقين نداشته باشد كه قصد مالك اين بوده كه خود او از زكات برندارد، مى‌تواند به مقدارى كه به ديگران مى‌دهد براى خودش نيز بردارد.

٣١٠- اگر فقير شتر يا گاو يا گوسفند يا طلا يا نقره را بابت زكات بگيرد، چنانچه شرائطى كه براى وجوب زكات بيان شدند در آنچه به عنوان زكات گرفته است جمع شوند، بايد زكات آنچه را كه گرفته است بدهد.

٣١١- اگر دو نفر در مالى كه زكات آن واجب شده است با هم شريك باشند، و يكى از آنان زكات سهم خود را بدهد و بعد مال را تقسيم كنند، چنانچه بداند شريكش زكات سهم خود را نداده است و بعداً نيز نمى‌دهد، تصرف او در سهم خودش نيز اشكال دارد؛ مگر اينكه زكات شريكش را تبرعاً با اذن او و در صورت امتناع با اذن حاكم شرع بپردازد.

٣١٢- مستحب است فقيه و مأمور جمع آورى زكات و فقير- كه زكات مى‌گيرند- براى مالك دعاء كنند؛ بلكه بر فقيهى كه زكات را از باب ولايت عامه مى‌گيرد دعاء كردن احوط است.

٣١٣- هرگاه فقيه از باب ولايت عامّه زكات مال زكوى را بگيرد، زكات آن مال اخراج مى‌شود و مالك برى‌ء الذمّة مى‌گردد، هرچند فقيه از روى تفريط يا بدون تفريط يا از روى اشتباه آن زكات را به غير مستحق بدهد.