فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٧ - شرط ششم - حاضر يا مقيم يا در حكم مقيم باشد

١٩- اگر مريض پيش از ظهر ماه رمضان از بيمارى بهبود پيدا كند، و از اذان صبح تا آن وقت كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام نداده باشد، بايد نيّت روزه كند، و آن روز را روزه بگيرد؛ ولى اگر بعد از ظهر بهبود يابد، روزه آن روز بر او واجب نيست، بلكه بايد آن را قضاء نمايد.

٢٠- اگر روزه گرفتن براى مكلَّف به قدرى مشقت دارد كه نمى‌تواند كار و كسبى را كه استرزاقش متوقف بر آن است انجام دهد، و در مشكل حياتى قرار مى‌گيرد، چنانچه ممكن باشد كه در طول مدت روزه كار خود را به كار ديگرى كه يا اصلًا مشقت ندارد و يا مشقت آن به اندازه‌اى است كه مى‌تواند با آن روزه بگيرد تغيير دهد، يا بتواند انجام كسب و كار خود را به زمان ديگرى موكول نمايد، يا اگر اندوخته مالى دارد بتواند از آن اندوخته استفاده كند يا بتواند از راه ديگرى مثل قرض كردن- البته در صورتى كه حَرج و مشقّت نداشته باشد- زندگى خود را بگذراند، واجب است روزه را بگيرد؛ اما اگر به هيچ راهى نمى‌تواند دست از كار خود بكشد، مى‌تواند روزه را بخورد؛ و اگر روزه را خورد، بايد بعد از رفع حرج و مشقت قضاء آن را بجا آورد؛ و بهتر است در خوردن و آشاميدن به مقدارى كه رفع مشقت و سختى مى‌كند اكتفاء نمايد.

شرط ششم- حاضر يا مقيم يا در حكم مقيم باشد:

٢١- مسافرى كه بايد نمازهاى چهار ركعتى خود را در سفر شكسته- دو ركعتى- بخواند، نبايد روزه بگيرد؛ مگر در پنج مورد:

اول: هرگاه بعد از زوال- ظهر شرعى- مسافرت را آغاز كند.

دوم: هرگاه قبل از ظهر شرعى به وطن يا محل اقامت خود- جايى كه قصد دارد ده روز يا بيشتر در آن بماند- برسد.

سوم: هرگاه در سفر حج تمتع باشد و نتواند قربانى تهيه كند، كه در اين صورت به تفصيلى كه در بخش حجّ ضمن تيتر «روزه به جاى قربانى» بيان مى‌شود بايد سه روز در سفر حجّ و هفت روز در وطن خود به جاى قربانى حجّ تمتع روزه بگيرد.

چهارم: هرگاه در سفر حجّ از روى عمد پيش از غروب آفتاب روز عرفه از عرفات‌