فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٧ - محل ذبح و نحر حيوانات كفاره حج و عمره و مصرف آنها

١٧٦- حمله‌دارى كه هر ساله به مكّه معظمه مشرّف مى‌شود و با افراد كاروان خود در جايى كه يقين دارد جزء منى است بيتوته مى‌كند، چنانچه بعداً بفهمد كه محل بيتوته كردن آنان خارج از منى بوده است، بايد حمله‌دار كفاره ترك بيتوته خودش را بدهد؛ و اگر افراد كاروان متوجه شوند، بايد خود آنان كفاره ترك بيتوته خود را بپردازند.

١٧٧- كسى كه وظيفه‌اش بيتوته در منى است، اگر شب را به قصد عبادت در مكّه معظّمه بماند ولى خوابش ببرد، در صورتى كه خواب او طولانى شود- به گونه‌اى كه عرفاً صدق نكند همه شب را در مكّه معظّمه به عبادت گذرانده است- بايد يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد.

محل ذبح و نحر حيوانات كفاره حجّ و عمره و مصرف آنها:

١٧٨- بنابر احتياط واجب محل ذبح و نحر حيوانات مربوط به كفاره عمره مكّه معظّمه است، و محل ذبح و نحر حيوانات مربوط به كفاره حجّ سرزمين منى مى‌باشد.

١٧٩- اگر كسى به عللى نتواند در مكّه معظّمه و منى حيوان مربوط به كفاره را ذبح يا نحر نمايد، مى‌تواند پس از بازگشت به وطن خود، آن را ذبح يا نحر كرده و به عنوان صدقه به فقراء بدهد.

١٨٠- هيچ يك از شرائط مربوط به حيوان قربانى- كه در جلد سوم، بخش «حجّ و عمره» ذكر خواهند شد- در حيوانى كه بايد به عنوان كفاره ذبح يا نحر شود معتبر نمى‌باشند، لذا كسى كه بايد حيوانى به عنوان كفاره بدهد، مى‌تواند حيوان معيوب را به اين عنوان ذبح يا نحر كند.

١٨١- كسى كه بايد حيوانى به عنوان كفاره بدهد، نمى‌تواند از گوشت آن حيوان بخورد؛ و بنابر احتياط حتى از روده و پوست و سائر قسمتهاى آن نيز نمى‌تواند استفاده كند؛ حتى جائز نيست مزد قصّاب را از گوشت يا سائر قسمتهاى آن حيوان بپردازد، بلكه بايد مزد او را جداگانه بدهد.

١٨٢- مصرف حيوانات كفاره، فقراء و مساكين مى‌باشند.