فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ١٥٦ - كفارات مربوط به بيتوته در منى

به عبادت مشغول باشد.

سوم: بنابر اقوى هرگاه از منى‌ خارج شود ولى پيش از نصف شب خود را به منى‌ برساند و تا صبح در آنجا بيتوته كند.

چهارم: هرگاه براى ضرورتى مانند سقايت حجّاج، ناچار بوده است تمام شب يا قسمتى از آن را در مكّه معظّمه بماند، كه نسبت به مقدارى كه به جهت ضرورت در منى نبوده است- چه تمام شب و چه قسمت اول شب و چه قسمت دوم شب- كفاره بر او واجب نيست.

١٧١- اگر كسى از روى اشتباه يا ندانستن مسأله بجاى بيتوته در منى در زمينهاى متصل به منى كه جزء منى نمى‌باشند بيتوته كند، بنابر احتياط بايد براى هر شب كه در آنجا بيتوته كرده است يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد؛ ولى اگر بر اثر ازدحام و راه‌بندان نتواند قبل از طلوع فجر به منى برسد، كفاره بر او لازم نيست، و نيز اگر كسى گم شود و شب يازدهم و دوازدهم را در خارج از حدّ منى بيتوته نمايد، لازم نيست كفاره بدهد.

١٧٢- اگر كسى از روى علم و عمد حَلق يا تقصير نكند و اعمال بعد از حلق يا تقصير- يعنى اعمال مكّه معظّمه- را بجا آورد، بايد به منى برگردد و حلق يا تقصير كند، و اعمال مكّه معظمه را اعاده نمايد، و يك گوسفند نيز به عنوان كفاره بدهد.

١٧٣- اگر كسى از روى علم و عمد طواف را پيش از حلق يا تقصير- كه از اعمال منى مى‌باشند- انجام دهد، بايد علاوه بر اعاده طواف و نماز طواف يك گوسفند نيز به عنوان كفاره بدهد.

١٧٤- اگر صَرورَة- كسى كه براى اولين بار به حجّ مشرّف شده است- از روى علم و عمد بجاى حَلق تقصير كند، احوط آن است كه يك گوسفند به عنوان كفاره بدهد.

١٧٥- كسانى كه بعد از ظهر روز دوازدهم از چادرهاى منى كوچ كرده‌اند ولى به جهت ازدحام جمعيت نتوانسته‌اند تا غروب آفتاب از منى خارج شوند، بايد شب سيزدهم در منى بمانند؛ مگر اينكه معذور باشند يا ماندن شب باعث عُسر و حَرَج بر آنها شود، كه در اين صورت مى‌توانند از منى بروند، ولى بايد يك گوسفند به عنوان كفاره بدهند.