شانزدهم شعبان هم از سيّد متقدّم، سيّد حسن صدر[١] كه ايشان نقل كردند از جناب موثّق صالح جناب حاج ملّا حسن يزدى أبو الزوجه مرحوم آية اللَّه آقا سيّدكاظم طباطبايى يزدى و در وثاقت ايشان همين بس كه سيّد مرقوم يعنى آقا سيّد حسن، ناقل قضيّه فرموده بوده است كه: من قول اين حاجى را در وثاقت و اعتبار، كمتر از قول سيّد دامادش نمى‌دانم.

اين جناب حاجى نقل مى‌نمايد از عالم بى‌بديل، صاحب مقامات و كرامات، و نادرة الزمان، مرحوم حاج سيّد على شوشترى‌[٢] كه از كثرت وضوح جلالت قدرش، مستغنى از بيان است و جناب آقا مشهدى اسماعيل، ناقل قضيّه نقل نمود كه اين مرحوم سيّد، هم استاد شيخ مرتضى مرحوم بوده در علم اخلاق، و هم شاگرد آن بزرگوار بوده در علم اصول و فقه.

بالجمله، اين آقا نقل مى‌فرمايد كه: رسم من و شيخ مرتضاى مرحوم اين بود كه در اوقات زيارتى مخصوصه، از نجف اشرف به كربلاى معلّا مشرّف مى‌شديم. در يكى از اوقات زيارتى، باز به رسم هميشه، مشرّف شديم و بعد از قضاى و طرو گذشتن دو سه روز، شيخ فرمود: بايد مراجعت كنيم. گفتم: خيلى خوب. چون شب شد و خوابيديم، همان كه نصف شب شد، ديدم شيخ از جاى خود برخاست، رفت وضو گرفت و آمد عبا را بر سر كشيد و كفش پوشيد. از آن عمارت كه منزل بود، خارج شد. من پيش خود گفتم: شيخ، يقين اشتباه كرده، به خيال اين كه سحر است،

[١]. سيّد ابو محمّد حسن صدر الدين اصفهانى كاظمى( م ١٣٥٤ ق)، صاحب كتاب تأسيس الشيعة الكرام لفنون‌الإسلام( الذريعة: ج ٨ ص ١٥ ش ٥٠).

[٢]. عارف كامل، فقيه زاهد، آقا سيّد على شوشترى: از نوادگان سيّد نعمة اللَّه جزايرى در سال ١٢٢٢ ق، درشوشتر متولّد شد. وى براى تحصيل علم، راهىِ نجف اشرف شد و از استادان آن ديار، كمال استفاده را برد. او بر طبق دستور مرحوم ملّا قلى جولا به درجه و مقام والا در عرفان رسيد. وى علاوه بر تبحّر در علوم حوزوى و عرفان در طبابت نيز تبحّر داشت. تاريخ وفات او را در نجف مختلف گفته‌اند: ١٢٨١ يا ١٢٨٣ ق( أعيان الشيعة: ج ٨ ص ٣١٦، گلشن ابرار: ج ٥ ص ٢١١).