دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣ - ٢/ ٧ ابو نعيم، محمودى، علان، ابو هيثم، ابو جعفر و علوى

به سوى تو باز مى‌گردم. پروردگارا! مرا ببخشا و رحم كن و از آنچه مى‌دانى، در گذر. بى گمان، تو صاحب قدرت و بزرگى"».

او برخاست و وارد طواف شد. با برخاستن او ما نيز برخاستيم. فردا در همان وقت باز آمد. ما نيز چون گذشته براى آمدنش برخاستيم. ميان ما نشست و نگاهى به راست و چپ افكند و فرمود: «زين العابدين عليه السلام در سجده‌اش در اين جا (با دستش به حِجر [اسماعيل‌]، زير ناودان اشاره كرد) چنين مى‌گفت:" بنده ناچيزت، در آستان توست. بيچاره‌ات، در پيشگاه توست. از تو چيزى مى‌خواهد كه جز تو كسى بر آن توانا نيست"».

سپس به راست و چپ نگاه كرد و [از ميان ما] نگاهى به محمّد بن قاسم علوى افكند و فرمود: «اى محمّد بن قاسم! اگر خدا بخواهد، تو بر خير هستى» [و محمّد بن قاسم، معتقد به ولايت بود].[١]

سپس برخاست و وارد طواف شد. هيچ يك از ما نبود، مگر آن كه دعايى را كه او خواند، در دل گرفت و به خاطر سپرد و فراموش كرديم كه در باره او گفتگو كنيم مگر در آخرين روز.

محمودى به ما گفت: اى گروه! آيا او را مى‌شناسيد؟

گفتيم: نه.

محمودى گفت: به خدا سوگند كه او صاحب الزمان است!

گفتيم: اى ابو على! از كجا دانستى؟

او گفت كه هفت سال است پروردگارش را خوانده و از او خواسته است تا صاحب الزمان عليه السلام را به او نشان دهد.

او (محمّد بن قاسم) مى‌گويد: غروب روز عرفه، همين فرد را ديدم كه دعايى‌

[١]. افزوده، از شيخ طوسى است.