نگاه مى‌دارى، نگاه داشته نمى‌شوم.[١] خدايا! مرا از جايى كه اوليايت فرود مى‌آيند، غايب مكن و دلم را پس از آن كه هدايت نمودى، به كژراهه مبر. خدايا! مرا به پذيرش ولايت كسى هدايت نما كه اطاعتش را واجب كرده‌اى"».[٢]

ج- دعاى عهد[٣]

١٠٠٩. مهج الدعوات‌- با سندش به نقل از جابر بن يزيد جعفى-: امام باقر عليه السلام فرمود: «هر كس اين دعا را يك بار در عمرش بخواند، جزو بندگان خدا نوشته مى‌شود و نامش را به دفتر قائم عليه السلام مى‌برند و چون قائم ما قيام كند، او را به نام خود و پدرش صدا مى‌زند و اين نوشته را به او مى‌دهند و مى‌گويند:" اين نوشته را بگير؛ همان عهدى را كه با ما در دنيا بستى" و اين، همان سخن خداى عز و جل است: «مگر كسى كه عهدى نزد خداى رحمان برگيرد».

اين دعا را در حال طهارت بخوان. مى‌گويى:" اى خدا! اى خداى خدايان! اى يگانه! اى يكتا! اى آخر آخران! اى چيره بر چيرگان! اى والا! اى بزرگ! تو والا و والاترينى. از هر بالايى بالاترى. اى سَرور من! اين عهد من است و تو، انجام دهنده وعده‌ات به من هستى.

اى مولاى من! مرا به عهدم برسان و وعده [خود به‌] من را عملى كن. به تو ايمان آوردم. از تو به [حقّ‌] حجاب عربى‌ات و به حجاب غير عربى‌ات و به حجاب عبرى‌ات و به حجاب سريانى‌ات و به حجاب رومى‌ات و به حجاب هندى‌ات،[٤] درخواست مى‌كنم كه معرفتت را با نخستين عنايتت، [در من‌] استوار بدارى؛ كه تو خداى ناديدنى هستى و در بالاترين ديدگاه قرار دارى.

[١]. ترجمه در اين عبارت، مطابق با حدس محقّقانه‌اى است كه مؤلّفان كتاب، آن را بر نسخه متن و بحار الأنوارترجيح داده‌اند.( م)

[٢]. مهج الدعوات: ص ٣٩٥، بحار الأنوار: ج ٩٥ ص ٣٣٦ ح ٦.

[٣]. براى امام مهدى عليه السلام دو دسته دعاى عهد داريم: دسته نخست در بر دارنده بيعت شيعه با امام و آمادگى آنان براى يارى امام است و دسته دوم به گونه‌اى، عهد با خداوند در حفظ باورهاى اساسى و ايمان به اركان دين و استوارسازى آنها را طرح مى‌كند كه دعاى اين جا از گونه دوم است.

[٤]. به گمان فراوان، مقصود از اين حجاب‌ها، حجاب‌هاى نور و پيامبران بزرگ و حاجبان خدايند كه درسرزمين‌هاى گوناگون مبعوث شدند و عبارت پايانىِ دعا قرينه خوبى براى اين گمان است،( م)