دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١ - ٢/ ٧ ابو نعيم، محمودى، علان، ابو هيثم، ابو جعفر و علوى

كلينى،[١] ابو هيثم دينارى و ابو جعفر همدانى هم بودند و جز محمّد بن قاسم علوى،[٢] هيچ يك از آنان مخلص (شيعه) نبود. در اين شرايط، جوانى از طواف بيرون آمد كه دو جامه احرام به تن داشت و كفش‌هايش در دستش بود. چون او را ديديم، از هيبت و شكوه او همگى بدون استثنا برخاستيم و بر او سلام كرديم. او به ميان ما آمد و نشست و پيرامونش گرد آمديم. او به راست و چپ نگريست و فرمود: «آيا مى‌دانيد كه امام صادق عليه السلام در دعاى الحاح چه مى‌گفت؟».

گفتيم: چه مى‌گفت؟

فرمود: «چنين مى‌گفت:" پروردگارا! تو را به نامى مى‌خوانم كه آسمان و زمين به سبب آن نام، برپاست و به وسيله آن، حق و باطل را جدا مى‌كنى و پراكنده‌ها را گِرد مى‌آورى و گردآمده‌ها را مى‌پراكنى و به آن، عدد ريگ‌ها و وزن كوه‌ها و حجم درياها را محاسبه مى‌كنى. تو را مى‌خوانم كه بر محمّد و دودمان محمّد درود فرستى و براى من در كارم گشايشى قرار دهى"».

سپس برخاست و وارد طواف شد. با برخاستن او، ما نيز برخاستيم تا آن كه باز گشت و فراموش كرديم كه از او ياد كنيم و بگوييم او كيست و چه كس است، تا فردا همان وقت كه باز از طواف به سوى ما بيرون آمد و ما نيز مانند ديروز برايش برخاستيم و او در جاى خود راحت نشست و نگاهى به راست و چپ كرد و فرمود:

«آيا مى‌دانيد كه امير مؤمنان عليه السلام پس از نماز واجب چه مى‌گفت؟».

گفتيم: چه مى‌گفت؟

فرمود: «چنين مى‌گفت:" خدايا! صداها تنها به سوى تو بلند است و دعاها به‌

[١]. ر. ك: ج ٤ ص ٤٢٤ پانوشت ح ٧٤٩.

[٢]. محمّد بن قاسم علوى عقيقى، شخص با اخلاصى بود كه به ديدار صاحب الزمان عليه السلام نايل شده، و اين ديدار درسال ٢٩٣ ق بوده است. احتمال دارد كه او همان محمّد بن قاسم بن حمزة بن موسى علوى باشد( مستدركات علم رجال الحديث: ج ٧ ص ٢٩٣ ش ١٤٣٢٧، معجم رجال الحديث: ج ١٨ ص ١٧٢ ش ١١٦٣٥).