٩٦٤. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از حارث همدانى-: امير مؤمنان عليه السلام بر بالاى منبر فرمود: «هنگامى كه خواهان [حكومت‌] هلاك شود و صاحب عصر از ديده‌ها نهان گردد و دل‌هايى شاداب و پُر اميد و دل‌هايى فسرده و نااميد شوند، آرزو كنندگان، هلاك مى‌گردند و نابود شدنى‌ها، به تدريج از ميان مى‌روند و مؤمنان، باقى مى‌مانند و اينان چه اندك اند! سيصد نفر يا بيشتر [ند] كه گروهى [از فرشتگان‌] كه همراه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در جنگ بدر جنگيدند، در جهاد، همراهى‌شان مى‌كنند. نه كشته مى‌شوند و نه مى‌ميرند»[٢].[٣]

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ١٩٨ ح ١٠، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٣٩ ح ٤٧.

[٢]. مراد امير مؤمنان عليه السلام از:« صاحب عصر روى گرداند»، صاحب ناپيداى همين زمان است كه به خاطر تدبير واقع شده خداوند، از ديدگان اين مردم روى برتافته است. سپس مى‌فرمايد:« و دل‌هايى به جاى ماند كه پاره‌اى پر خير و بركت و بعضى بى خير و بركت اند» و مراد از آن، دل‌هاى شيعيان است كه در اين غيبت و سرگردانى، دگرگون مى‌شوند. پس هر كه از آنان بر حق پايدار باشد، پرخير و بركت و هر كه از حق به گم‌راهى و گفتار باطل بگرايد، بى خير و بركت است. پس امير مؤمنان عليه السلام فرموده:« آرزومندان، هلاك مى‌گردند». اين، نكوهش آنان است و آنان كسانى اند كه در امر خدا شتاب مى‌كنند و در مقام تسليم نيستند و اين مدّت را طولانى مى‌پندارند. پس قبل از آن كه فرجى ببينند، مى‌ميرند. آن گاه خداوند از اهل صبر و تسليم، كسى را كه بخواهد، به جاى مى‌گذارد تا به مرتبه شايسته‌اش برساند و آنان مؤمنان و افرادى بااخلاص اند و تعدادشان اندك است كه امام عليه السلام شماره آنان را سيصد نفر و يا بيشتر فرموده است؛ افرادى كه خداوند به واسطه نيروى ايمان و درستى يقينشان، به آنان براى يارى ولىّ خود و جنگيدن با دشمن خويش اهليّت عطا فرموده است؛ و آنان همان گونه كه در حديث آمده، به هنگام مستقر شدن قائم عليه السلام در مقرّ حكومتى خود و سر آمدن جنگ، نمايندگان و حكمرانان منصوب از طرف ايشان در روى زمين خواهند بود. سپس امير مؤمنان عليه السلام فرموده:« به همراه آنان جماعتى مى‌جنگند كه همراه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در بدر جنگيده‌اند، نه كشته مى‌شوند و نه مى‌ميرند». منظور او اين است كه خداى عز و جل اين سيصد و چند نفر اصحاب خالص قائم عليه السلام را به وسيله فرشتگان روز بدر، يارى مى‌فرمايد و آنان نيروى رزمى ايشان اند. خداوند، ما را از كسانى قرار دهد كه اهليّت يارى كردن دينش را در ركاب وليّش به آنان عطا فرموده، و در اين مورد با ما چنان رفتار كند كه او را سزاست.

[٣]. الغيبة، نعمانى: ص ١٩٥ ح ٤، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ١٣٧ ح ٤٢.