دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٢ - ٣/ ٤٢ شفا دادن بيمار به نقل دكتر عبد الحسين تبريزى

نهايت ترس. ناگاه، سيّد جليلى را ديديم كه با ماست و بعد از اداى تحيّت در بين ما، هفت دانه خرماى زاهدى به من داد و فرمود: «چهار عدد آنها را خودت بخور و سه دانه آن را به شيخ بده».

چون [خرماها را] خورديم، عطش ما رفع شد. سپس فرمود: «اين دعا را بخوانيد به جهت نجات و حفظ از شرّ دزدها: اللّهُمَّ إنّى أخافك و أخاف ممّن يخافك و أعوذ بك ممّن لا يخافك؛ خدايا! به درستى كه من از تو مى‌ترسم و از هر كسى كه از تو مى‌ترسد، در هراسم، و پناه مى‌برم به تو از هر كسى كه از تو نمى‌ترسد.

و راه مى‌رفتيم با آن سيّد و نرفتيم مگر مقدار كمى. پس ناگاه اشاره كرد و فرمود:

«اين، منزل است». پس نظر كرديم ديديم كه منزل، پايين آن تل است و چون وارد منزل شديم، خواب، ما را فرا گرفت، از شدّت تعبى كه گم شده بوديم و ملتفت آنچه براى ما اتّفاق افتاده بود، نشديم. چون بيدار شديم، متنبّه به قضيّه شديم و براى ما منكشف شد كه ولىّ عصر- عجل اللَّه فرجه- بوده است.[١]

٣/ ٤٢: شفا دادن بيمار به نقل دكتر عبد الحسين تبريزى‌

٨٥٤. دكتر عبد الحسين تبريزى‌ (لقمان الملك) در نامه‌اى به درخواست آية اللَّه شيخ عبد الكريم حائرى در باره شفا يافتن بيمارى به اعجاز امام عصر- أرواحنا له الفداء- خطاب به ايشان نوشته است:

«تقديم حضور مبارك حضرت مستطاب حجّة الإسلام آية اللَّه فى الأرضين، آقاى حاج شيخ عبد الكريم آقا مجتهد[٢]- أدام اللَّه ظلّه على رؤوس المسلين-.

[١]. العبقرى الحسان فى أحوال مولانا صاحب الزمان عليه السلام: ج ١ ص ١١٧.

[٢]. آية اللَّه حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى: در سال ١٢٦٧ ق( ١٢٣٨ ش) در روستاى مهرجرد ميبد يزد به‌دنيا آمد. تحصيلاتش را در اردكان آغاز كرد؛ امّا بعد از چندى، براى ادامه تحصيل به عراق رفت. وى دوازده سال در سامرّا به تحصيل پرداخت و در اين مدّت، از درس فقيهانى چون: سيّد محمّد فشاركى و شيخ فضل اللَّه نورى سود برد و پس از رحلت ميرزاى شيرازى، به نجف و پس از مدّت كوتاهى از آن جا به كربلا رفت. آية اللَّه حائرى به دعوت مردم سلطان‌آباد( اراك فعلى)، به ايران باز گشت و به مدّت هشت سال در حوزه آن، تدريس كرد. ايشان در سال ١٣٠١ ش، به اصرار علماى قم در اين شهر ساكن گرديد و حوزه علميّه قم را احيا نمود. او از ١٣٠١ ش، تا سال ١٣١٥ رياست تامّه و مرجعيت كامل شيعيان را برعهده داشت. وى مردى خردمند و اهل كياست بود. كتاب‌هاى الصلاة و درر الفوائد فى الاصول، از آثار ايشان است. آيةاللَّه حائرى در ٨٤ سالگى، در هفدهم ذى قعده ١٣٥٥ ق( ١٣١٥ ش) در گذشت و در حرم حضرت معصومه عليها السلام به خاك سپرده شد( آية اللَّه مؤسّس، على كريمى جهرمى، أعيان الشيعة: ج ٨ ص ٤٢).