در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٢٧ - برنامه هاى خودسازى پيامبر

أُخْفِي لَهُم مِّن قُرَّة أَعْينٍ‌.[١]

٧- گفته شده كه آيه: وَ مَا جَعَلْنا أصْحَابُ النّارِ ...، بعداً نازل شده است. آلوسى از تفسير نقيب و او از مقاتل نقل مى‌كند كه اين آيه در مدينه نازل شده است. ابن عاشور مى‌گويد: اين سخن از غير او نقل نشده است.

سخن ما

خداوند وليد را تهديد مى‌كند كه اين شخص هر كسى باشد نبايد فراموش كند كه آفريده دست من است و من در آفريدن او تنها بودم، كسى و چيزى را به يارى نطلبيدم. نه تنها او را آفريدم بلكه قدرت و ثروت و مال و نيروى انسانى او را من در اختيارش قرار دادم و همه چيزش از من است، پس من قدرت و توان كامل دارم تا درباره او هر چه بخواهم انجام دهم. ديگر به او از اين افزون‌تر نخواهم داد. زيرا او با حق درافتاد، درافتادن با حق عواقبى دارد كه گريبان‌گير او خواهد شد.

سپس خداوند وليد را با اين‌گونه افعال ترسيم مى‌نمايد: فكر كردن، دقت نمودن، نگاه كردن، چهره در هم كشيدن، رو ترش نمودن، پشت پا زدن به حق، با وجدان خود ستيزه نمودن، در مقابل جوّ بيرون نداى وجدان را خفه كردن و گرفتار بيمارى خود بزرگبينى بودن. چون قريش بر او وقعى گذارده و وى را به داورى طلبيده بودند اگر تسليم نمى‌شد جو بر عليه او دگرگون مى‌شد. اگر انسان بخواهد با

[١]. سوره سجده، آيه ١٧.