در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٠١ - معناى توكل

شب زنده‌دار هستى.

بعد مى‌فرمايد: وَطَائِفَة مِّنَ الَّذِينَ مَعَكَ‌ «و جمعى از مؤمنان كه با تو هستند چنين مى‌كنند».

اما هر چه زمان پيش مى‌رفت بر تعداد آن طايفه افزوده مى‌شد و همان‌طور كه گفته شد اين عمل براى افراد خاص استثنايى، مشكلى ايجاد نمى‌كند؛ ولى عمومى بودنش شايد موجب مشكلاتى باشد چنان كه خداوند مى‌فرمايد: وَاللَّهُ يقَدِّرُ اللَّيلَ وَالنَّهَارَ عَلِمَ أَن لَّن تُحْصُوهُ‌. «خداوند اندازه دقيق شب و روز را مى‌داند و مى‌داند كه همه شما نمى‌توانيد آن را اندازه‌گيرى كنيد، (به جهت عدم امكانات و عدم خوگيرى بسيارى از مردم به وقتشناسى، خصوصاً هنگامى كه موضوع بلندى و كوتاهى شبها پيش مى‌آيد)».

فَتَابَ عَلَيكُم‌ «پس گذشت كرد» و به شما تخفيف داد، و لذا مى‌توانيد آن اندازه را ملاحظه نكنيد؛ ولى‌ فَاقْرَؤُوا مَا تَيسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ‌ «به هر اندازه كه ميسور است قرآن بخوانيد».

عَلِمَ أَن سَيكُونُ مِنكُم مَّرْضَى وَآخَرُونَ يضْرِبُونَ فِي الْأَرْضِ يبْتَغُونَ مِن فَضْلِ اللَّهِ وَآخَرُونَ يقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَاقْرَؤُوا مَا تَيسَّرَ مِنْهُ وَأَقِيمُوا الصَّلَاة وَآتُوا الزَّكَاة وَأَقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا.

«خدا مى‌داند بعضى از شما مريض و بيمار مى‌شويد و برخى به مسافرت به جهت كسب روزى مى‌رويد و همچنين بعضى از شما در راه خدا به جنگ مشغول مى‌شويد و با اين وضع نمى‌توانيد آن برنامه را اجرا كنيد. پس به اندازه‌اى كه ميسور است قرآن بخوانيد و نماز را برپا داريد و زكات مال خود را بدهيد و به خداوند قرض‌