در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٩٦ - ويژگى هاى منافقان

نمى‌بيند، بلكه دنيا روز به روز بيشترمطابق ميل او مى‌شود و مال و منالش رو به افزايش مى‌گذارد، همانند معاويه و حَجّاج و اين نه به خاطر لياقت آنهاست، بلكه فقط به خاطر زياد شدن گناه آنان است، زيرا خداوند مى‌فرمايد: أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيرٌ لِّأَنفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيزْدَادُواْ إِثْمًا وَلَهْمُ عَذَابٌ مُّهِينٌ‌[١]؛ فرصتى كه به آنها مى‌دهيم فقط به خاطر زياد كردن گناهان خود است و براى آنها عذابى خواركننده است.

آيه شانزده‌

أُوْلَئِكَ الَّذِينَ اشْتَرُوُاْ الضَّلَالَة بِالْهُدَى فَمَا رَبِحَت تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ‌؛ همين كسانند كه گمراهى را به هدايت خريدند در نتيجه داد و ستدشان سودى به بار نياورد و هدايت يافته نبودند.

(اولئك): اسم است و اشاره به آيات قبلى دارد، يعنى آنان كه مى‌گفتند ما به خداوند و روز جزاء ايمان داريم، ادعاى واهى مى‌كنند، چنين افرادى ضلالت را با هدايت عوض كردند.

(اشتراء): استبدال چيزى با چيز ديگر است،[٢] يعنى منافقين ضلالت را گرفتند و هدايت را رها كردند و ايمان را با كفر معاوضه نمودند تا سودى كنند، اما در دنيا هيچ سودى نكردند.

فَمَا رَبِحَت تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ‌: منافقين نه تنها سودى‌

[١]. سوره آل عمران، آيه ١٧٨.

[٢]. طبرسى، مجمع البيان، ج ١، ص ١٤٢.