در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٨٨ - ويژگى هاى منافقان

كه در ظاهر يك جور رفتار مى‌كند و در باطن خلاف آن را انجام مى‌دهد، خدعه‌گر و نيرنگ باز است، اين افراد نه تنها با خداوند خدعه مى‌كنند بلكه با آنان كه ايمان آورده‌اند نيز از در نيرنگ وارد مى‌شوند. اما آنها نمى‌دانند كه از طريق خدعه و نيرنگ نمى‌توانند كار خود را پيش ببرند و در حقيقت آنها نه به خداوند و نه به مؤمنين نيرنگ نمى‌زنند بلكه به خودشان خدعه مى‌زنند و خود را فريب مى‌دهند، نه اين كه نتيجه خدعه به خود آنها باز مى‌گردد، بلكه خود خدعه به آنها باز مى‌گردد و در واقع آنها به خودشان نيرنگ مى‌زنند.

وَمَا يشْعُرُونَ‌: در اينجا بحثى مطرح مى‌شود كه علت استفاده از (يشعرون) چيست و چرا از (يعلمون) استفاده نشده است؟ آيا ميان اين دو تفاوت وجود دارد كه هر كدام بايد بهجاى خود استعمال شود.

در فرق ميان اين دو واژه گفته‌اند، علم همان اعتقاد به چيزى است به نحوى كه اطمينان آورد، بر خلاف شعور كه علمى است كه به نحو دقيق به آن چيز مى‌رسيم.[١] به عبارت ديگر (يشعرون) دقت نظر بسيار زياد را مى‌رساند بر خلاف (يعلمون). اين آيه بيان مى‌كند منافقين دروغگو هستند، ايمان ندارند و با خدعه و فريبكارى با خداوند و مردم برخورد مى‌كنند.

[١]. ابى الهلال العسكرى، معجم الفروق اللغوى، ص ٣٧٢.