در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٨٦ - ويژگى هاى منافقان

وجود داشته‌اند، راجع به حواريون حضرت عيسى (ع) آمده است كه يكى از آنها منافق بوده است. خداوند راجع به آنها مى‌فرمايد: قَالَ مَنْ أَنصَارِي إِلَى اللّهِ قَالَ الْحَوَارِيونَ نَحْنُ أَنصَارُ اللّه‌[١]؛ عيسى بن مريم گفت: چه كسى با من دين خدا را يارى مى‌كند حواريون (خواص شاگردان) گفتند ما يارى كنندگان دين خدائيم.

در انجيل متى- همان‌طور كه در ديگر اناجيل آمده- يكى از آن دوازده حوارى كه يهوداى اسخر يوطى نام داشت، نزد رؤساى كهنه رفته و گفت:

مرا چند خواهيد داد تا او (عيسى) را به شما تسليم كنم؟ ايشان سى پاره نقره به او دادند و از آن وقت در صدد فرصت شد تا او را تسليم كند[٢] و در فرصت مناسب يهوداى حوارى، حضرت عيسى را به رؤساى يهودى تحويل مى‌دهد.[٣]

در مكه به خاطر موقعيت خطرناك و دشوار مسلمين، منافقى وجود نداشت، بر خلاف مدينه كه با گسترش اسلام و موقعيتى كه مسلمين پيدا كردند منافقين هم، به خاطر منافع خود اسلام آوردند و اعمال مسلمين را انجام مى‌دادند هر چند در باطن به اسلام اعتقادى نداشتند.

خداوند نيز در قرآن يك سوره را به آنها اختصاص داده و مطالبى را پيرامون آنها بيان مى‌كند.

آيات سوره بقره هر چند از واژه منافقين استفاده نمى‌كند و با

[١]. سوره آل عمران، آيه ٥٢.

[٢]. انجيل متى، ٢٦: ١٤.

[٣]. انجيل مرقس، ١٤: ٤٣.