در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٧٠ - متقين كيانند؟

آنها نشأت گرفته باشد.

(بالغيب): غيب، مصدرى است كه بجاى اسم قرار داده شده است. به شخص غائب، غيب اطلاق مى‌شود همان‌گونه كه به فرد عادل عدل مى‌گويند يا به زائر (زور) گفته مى‌شود.[١] (زيد عدل) يعنى عادل. در آيه شريفه نيز متقين به غائب ايمان دارند، حال مراد از غائب چيست؟ برخى گفته‌اند: مراد خداوند است، يا وحى است، برخى هم قائلند مراد قرآن است. اما بنظر تمام اين موارد صحيح و از باب مصداق است و غيبت شامل تمام اخبار غيبى مى‌شود كه از ما پوشيده است همانند قيامت، حساب، كتاب، بهشت، جهنم، وحى، ملائكه و .... متقى كسى است كه به امور نامحسوس و اخبارى كه خداوند و رسولش از آينده مى‌دهند، ايمان داشته باشد.

وَيقِيمُونَ الصَّلاة: دومين ويژگى متقين اقامه نماز است، آنها بعد از ايمان به غيب، خود را ملزم به اطاعت از خداوند و انجام اعمال صالح و اوامر او مى‌بينند، از اينرو نماز را اقامه مى‌كنند.

الصَّلاة: در لغت به معنى نماز، دعا، ستايش و كنيسه مى‌آيد.[٢] اما در اين آيه مراد عبادت مخصوص و متداول ميان مسلمين است، زيرا (يقيمون) فعل مضارع است كه استمرار را مى‌رساند و در صدد بيان اوصاف متقين است، يعنى متقين كسانى هستند كه نماز را بر پا مى‌دارند و بر آن محافظت مى‌كنند.

[١]. على بن محمد، تفسير الخازن، ج ١، ص ٣٩.

[٢]. جبران مسعود، الرائد، ج ٢، ص ١٠٧٧، ذيل ماده« صل».