در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٤٤ - هدف هاى اين سوره

گروهى نيز مانند ابن عطيه و ابوبكر بن المغربى آن را سوره «قلم» ناميده‌اند و سوره «ن وَ القَلْم» را سوره «ن» گفته‌اند.

پس اين سوره از سوره‌هايى است كه بيش از يك اسم دارد.[١]

تعداد آيات‌

اين سوره نزد اهل مكّه بيست، اهل شام هيجده و اهل كوفه و بصره نوزده آيه دارد.[٢] اختلاف در دو آيه است: شامى دو آيه‌ أَرَأَيتَ الَّذِي ينْهَى‌* عَبْدًا إِذَا صَلَّى‌ را يك آيه مى‌داند. و حجازى آيه: كَلَّا لَئِن لَّمْ ينتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِية را دو آيه مى‌داند.

هدف‌هاى اين سوره‌

١- توجه انسان به خداوندى كه او رب و آفريدگار و ارجمند و آموزش دهنده و كنار زننده پرده‌هاى جهل و نادانى است.

٢- توجه بشر به اين كه خداوند او را از عَلَق آفريده است و اين كه او تحت ربوبيت خداوند است و حامل لواى علم و معرفت و هنگامى كه خود را مستغنى مى‌يابد فساد و طغيان مى‌كند.

٣- توجه به اين كه بازگشت همه چيز به سوى خداست. و آغاز و انجام همه به دست او و به سوى اوست.

٤- متوجه ساختن انسان به وظايف او كه بايد قرائتش بلكه همه افعالش به نام خدا و در سبيل هدايت باشد و دستور تقوى دهد، با حق ستيزه نكرده و به آن پشت نكند و بداند كه خداوند او را مى‌بيند (و او

[١]. ابن عاشور، التحرير و التنوير، ج ٣٠، ص ٣٨٢.

[٢]. همان.