در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٢٢ - برنامه هاى خودسازى پيامبر

در آيه شريفه سه احتمال وجود دارد:

١- وحيداً حال باشد از ياء ذرنى و معنى آن چنين مى‌شود: كار او را به من تنها واگذار.

٢- وحيداً حال باشد از تاء خلقت و در اين صورت چنين معنا مى‌دهد كه كار او را به من كه تنها آفريده‌ام واگذار.

٣- حال باشد از هاء محذوف كه مفعول خلقت است، يعنى كار او را كه تنهايش آفريده‌ام به من واگذار.

بعضى از تفاسير يكى از اين احتمالات و برخى دو احتمال و برخى ديگر هر سه احتمال را نوشته‌اند.

وَجَعَلْتُ لَهُ مَالًا مَّمْدُودًا؛ بعد از آن كه او را به تنهايى آفريدم و هيچ چيز نداشت، مال و ثروت فراوانى به او دادم.

وَبَنِينَ شُهُودًا؛ و فرزندانى به او دادم كه همگى در محضر او حاضرند و هيچ كدام براى تحصيل معاش و بهدست آوردن مال مسافرت نكرده‌اند. نقل شده كه وليد ده فرزند در مكه داشته كه سه نفر از آنها به نام‌هاى خالد، عمار و هشام بعداً مسلمان شده‌اند.

وَمَهَّدتُّ لَهُ تَمْهِيدًا؛ زمينه ترقى و پيشرفت و توسعه و رفاه براى او مهيا ساختم تا جايى كه در ميان قريش به وليد «ريحانه قريش» و «وحيد» لقب داده بودند.

ثُمَّ يطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ؛ او به بيش از اين عمر و حيات و عيش و زندگى و خوشگذرانى و رياست طمع دارد.

كَلَّا إِنَّهُ كَانَ لِآياتِنَا عَنِيدًا؛ نه!! ديگر پيمانه‌اش لبريز شده و روز خوشى او به سر آمده؛ بيش از اين سهمش نخواهد شد، زيرا او به‌