در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣١٠ - رابطه فطرى انسان با خدا

كنيد. آن‌هايى كه على بن ابيطالب (ع) را رها كردند و دنبال معاويه رفتند ميزان نداشتند. كسانى كه پيامبر را با ابوجهل مقايسه كردند به دليل اين بود كه ميزان را نشناخته بودند. با محور قرآن دادن عدل و عدالت، تمام مشكلات جهان حل ميشود.

بعد خداوند فرموده است:

آيات هشت و نه‌

أَلَّا تَطْغَوْا فِي الْمِيزَانِ* وَأَقِيمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ‌

خداوند ميزان را قرار داد تا در وزن كردن خلاف نكنيد و ترازو را به انصاف برپا داريد و در سنجش مكاهيد. اگر انسان عدالت را رها كند گمراه ميشود. ميزان يعنى آنچه حق و باطل را از هم جدا ميكند. «تطغوا» به معناى هلاكت است. اگر انسان روى عدالت حركت نكند هلاك ميشود. رعايت عدالت در اجتماع و كمفروشى نكردن نيز مصداقى از همين معناى كلى است.

آيه ده الى دوازده‌

وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ* فِيهَا فَاكِهَة وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَكْمَامِ* وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيحَانُ‌

و زمين را براى آدميان آفريد. در آن ميوهها و نخلهايى با خوشههاى غلافدار است. و دانههاى سبوسدار [با برگ و كاه‌] و گياهان خوشبو.