در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٠٩ - رابطه فطرى انسان با خدا

خداوند به هر پيامبرى علاوه بر كتاب، ميزان داده است: وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ‌.[١] ميزان يعنى منطق حق و منطق عدل كه با آن حق را از باطل و راست را از كج و نور را از ظلمت و سعادت را از شقاوت تشخيص ميدهند. خداوند ميفرمايد: يكى از نعمت‌هاى من بر شما نعمت ميزان است.

مهمترين آفت بشريت، آفت غفلت است. انسان از خودش و جهان پيرامونش و مبدأ و معادش غافل است. تمام گناهان و معاصى، تمام خطرات، سقوطها و شكستها و انحرافها ريشهاش در غفلت است. يك آن غفلت، موجب سقوط تمدنها و ملتها و مصائب زندگى ميشود. غفلت باعث ميشود انسان نتواند درست محاسبه كند و تشخيص بدهد و به همين جهت گرفتار ميشود. براى اينكه انسان بتواند از اين غفلت نجات يابد، نيازمند يك معيار و ميزانى است. اگر چنين ميزانى در دست انسان باشد ميتواند از گرفتاريها رها شود و اين ميزان عدل است.

اگر انسان روى عدالت حركت كند نجات مييابد و غفلتها بر او هجوم نميآورند. بيشتر تفاسير شيعه و سنى، ميزان را به عدل تفسير كرده‌اند. عدل و عدالت، يعنى دورى از افراط و تفريط. تمام ضلالتها و انحرافات به دليل خروج از مرز عدالت و گرفتار افراط و تفريط شدن است. خداوند ميفرمايد: مهمترين نعمتى كه من به شما دادم، خلق ميزان عدل است. با اين ميزان شما ميتوانيد صراط مستقيم را پيدا

[١]. سوره حديد، آيه ٢٥.