در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٢١ - مفاسد خانوادگى

حتى پدر يا برادر آن زن، او را مى‌كشتند. در اوايل انقلاب گزارش داده شد كه در برخى مناطق عرب‌نشين خوزستان، به صرف اتهام زنا بدون دادگاه و شاهد، دختر را مى‌كشند.

حتى اتفاق افتاده كه پدر، پسرش را ترغيب مى‌كرد تا خواهرش يا مادرش را بكشد و وقتى او را دستگير مى‌كردند، پدر كه ولى دم بود مى‌گفت من راضى هستم و پسرم را بخشيدم.

در برابر اين قبيل رفتارها آيه شريفه مى‌فرمايد: بايد چهار شاهد گواهى دهند، آن هم به طور ويژه و با شرايط خاص از جمله اين كه بايد عمل زنا را ديده باشند- كه به ندرت اتفاق مى‌افتد- در حقيقت خداوند خواسته است نواميس مردم حفظ شود و كسى نتواند آبروى مردم را زير سؤال ببرد. تعداد شاهدان نبايد كمتر از چهار نفر باشد. حتى اگر سه نفر هم باشند، نه تنها كفايت نمى‌كند بلكه به اين سه شاهد حد قذف مى‌زنند. در روايت آمده است كه سه نفر نزد حضرت امير المومنين (ع) آمده و گفتند فلان زن با فلان مرد عمل زنا كرده است. حضرت فرمود: شاهد چهارم كجاست؟ گفتند: مى‌آيد، كارى داشت، رفت كارش را انجام دهد و بعد بيايد. حضرت دستور دادند به اين سه نفر هر كدام هشتاد تازيانه حد قذف بزنند. فرمودند: شاهدها در اينجا بايد متوالى باشد.[١] اين به خاطر آن است كه هر كس به سادگى به ديگرى تهمت زنا نزند.

فَأَمْسِكُوهُنَّ فِي الْبُيوتِ حَتَّىَ يتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يجْعَلَ اللّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا:

[١]. شيخ طوسى، تهذيب الاحكام، ج ١٠، ص ٥٠.