در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٦٩ - مسئوليت مالى خانواده

حضرت فرمود: مگر از شرابخوار سفيه‌تر هم كسى هست؟ مگر نشنيدى كه خداوند در قرآن فرموده: وَلَا تُؤْتُواْ السُّفَهَاء أَمْوَالَكُمُ‌؟[١]

بنابراين شرابخوار، قمارباز، معتاد و گناهكارى كه اموالش را صرف گناه مى‌كند، از نظر شرعى سفيه به شمار مى‌آيد.

حالا اين آيه شريفه در صدد بيان اين نكته است كه اگر در خانواده‌اى زندگى مى‌كنيد كه يكى از اعضاى خانواده سفيه هستند، اموال خود را به دست او ندهيد.

طبق اين تفسير، اولًا آيه مخاطب خود را پيدا مى‌كند و ديگر لازم نيست «اموالكم» را «اموالهم» معنا كنيم. ثانياً اشكال در الَّتِي جَعَلَ اللّهُ لَكُمْ قِياماً بر طرف شده و به توجيهى كه آقاى طباطبايى كردند نيازى نخواهد بود و مقصود از آن در آمد خانواده است كه قيام زندگى به آن وابسته است، زيرا آيه مى‌فرمايد اختيار اموال خانواده را به سفيه و فردى كه قمار باز يا شرابخوار يا معتاد است و يا هر كسى كه عقل درستى ندارد، نسپاريد. و ثالثاً: ميان اين آيه و آيات قبل كه درباره خانواده بود، وحدت سياق ايجاد مى‌شود.

البته آنچه مرحوم آقاى طباطبائى گفته‌اند نيز مى‌تواند وجه صحيحى باشد. بنابر نظر ايشان آيه مى‌فرمايد اموال جامعه و بيت المال را- كه قوام زندگى مردم به آن است- به فرد سفيه ندهيد. منتها بنابراين تفسير، وحدت سياق درست نمى‌شود؛ چون سياق آيات قبلى به خانواده ارتباط دارد. اگر اين آيه را مرتبط به امور مالى خانواده‌

[١]. كلينى، الكافى، ج ٥، ص ٢٩٩؛ حر عاملى، وسائل الشيعه، ج ١٣، ص ٢٣١.