در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٥٦ - اعطاى اموال يتيمان به آنان

دارد، چون قيمتش بالا مى‌رود؛ اما ريال كه ارزشش كاهش مى‌يابد را به يتيم مى‌دهد.

مرحوم بلاغى مى‌گويد خبيث يعنى حرام و طيب يعنى حلال، خبيث را نگيريد و در مقابل طيب را ندهيد يعنى حرام را نگيريد و حلال را ندهيد. ايشان مى‌گويد «باء» وارد مى‌شود به آنچه مى‌دهند چنان كه‌ لَا تَتَبَدَّلُواْ الْكُفْرَ بِالإِيمَانِ‌ «كفر» بدون باء و «ايمان» همراه با باء ذكر شده و به اين معناست كه ايمان را ندهيد و در مقابل كفر را نگيريد.

علاوه بر تفسير آلاءالرحمن، التبيان‌[١] و مجمع البيان نيز، همين گونه معنا كرده‌اند. روايتى از حضرت امام باقر (ع) نقل شده است كه آن حضرت نيز همين گونه معنا كرده‌اند.[٢]

اما مرحوم آقاى طباطبائى بر عكس معنا كرده است. ايشان مى‌گويند مقصود از «خبيث» مال ردئ و پست، و مقصود از «طيب» مال جيد و خوب است. بنابراين‌ وَلَا تَتَبَدَّلُواْ الْخَبِيثَ بِالطَّيبِ‌ يعنى ردئ را ندهيد و جيد را بر نداريد. ايشان مى‌فرمايند آيه در مقام نهى از عادت اعراب جاهلى است كه اموال خوب يتيم را برمى‌داشتند و اموال بد خود را براى او مى‌گذاشتند و به اين معناست كه (لاتجعلوا الخبيث بدلًا بالطّيب).[٣]

وَلَا تَتَبَدَّلُواْ الْخَبِيثَ بِالطَّيبِ‌ آن گونه كه در تفاسير گفته شده است گاهى اين افراد اموال پاكيزه و سالم يتيمان را براى خودشان بر

[١]. شيخ طوسى، التبيان، ج ٣، ص ١٠٢.

[٢]. قال ابن عباس: لاتبدلوا الحرام من اموالهم بالحلال من اموالكم لأجل الجوده و الزياده فيه و هو مروى عن ابى جعفر و أبى عبدالله.

[٣]. طباطبايى، الميزان، ج ٤، ص ١٥١.