در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٠٦ - بحثى راجع به تقوا

بنابراين معناى آيه اين‌گونه مى‌شود: شما خداوند را عبادت كنيد حتماً متقى مى‌شويد، زيرا لازمه عبادت متقى شدن است و راه تقواى الهى پرستش اوست.

اگر كسى بگويد راه‌هاى ديگرى نيز وجود دارد همانند خدمت به خلق، رسيدگى به ايتام و ... و نمى‌توان راه عبادت را منحصر در نماز و روزه و فروعات دين كرد.

در پاسخ مى‌گوييم: از لحاظ عرف مردم عبادت يعنى انجام فروع دين مانند نماز، زكات، خمس، حج و .... حال آنكه اين معنا اخص از عبادت است و عبادت معناى اعمى نيز دارد كه تمام افعال بشر را شامل مى‌شود. البته به شرط اينكه رضايت خالق را نيز داشته باشد، حتى غذا خوردن اگر براى رضايت خداوند باشد نوعى عبادت است. اصولًا فلسفه عبادت، توجه دادن مردم به خداوند است و فرد وقتى نماز مى‌خواند براى اين است كه از ياد خداوند غافل نشود. بنابراين هر كارى كه انسان را متوجه خداوند كند نوعى عبادت است. (اعبدوا ربكم) يعنى اى مردم تمام كارهايتان را براى خداوند انجام دهيد و او را عبادت كنيد از محرمات اجتناب كنيد، واجبات را بجاى آوريد و در مستحبات قصد قربت كنيد، اين است معناى عبادت.

آيه بيست و دو

الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ فَلَا تَجْعَلُواْ لِلّهِ أَندَاداً وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ؛ همان خدايى كه زمين را براى شما