روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٠٥ - ترجمه

گفت:برو از اين جاى كه تو ملعونى [١].

و بر تو باد لعنت تا به روز شمار [٢].

گفت:خداى من مهلت ده مرا تا به آن روز كه برانگيزند ايشان را.

گفت:تو از جملۀ مهلت‌دادگانى، تا به روز وقت دانسته.

گفت:

بار خدايا به آنچه مرا گمراه كردى بيارايم براى ايشان در زمين و گمراه كنم ايشان همه را [٣].

مگر بندگانى [٤]تو را از ايشان خالص [٥].

گفت:اين راهى است بر [٦]من راست.

بندگان من نيست تو را برايشان حجّتى الّا آن‌كه پسر وى كنند تو را از گمراهان.

و دوزخ وعده‌گاه ايشان است جمله.

آن را هفت در است هر درى را از آن جزئى بخشيده هست[٧٢-پ].

و قوله تعالى: الر،تِلْكَ آيٰاتُ الْكِتٰابِ وَ قُرْآنٍ مُبِينٍ ،«تلك»به معنى«هذه» است،اشارت به آيات قرآن.اگر گويند،چگونه عطف كرد قرآن را بر كتاب،و هر دو يكى است و اين عطف الشّىء على نفسه باشد-جواب آن است كه گوييم:

لاختلاف اللّفظين،كقوله:

و هند اتى من دونها النّأى و البعد