روزى پاكيزه كه هيچ ابرى نبود و آفتاب بود در روزى تابستانى،و اربد را بسوخت و عامر بگريخت و مى‌گفت:يا محمّد!خدايت را بخواندى تا اربد را بكشت،و اللّه كه من[٤٦-ر]اين شهر بر تو پر از لشكر باز كنم.رسول-عليه السّلام-گفت:خداى كفايت كند.و او بيامد و به سراى زنى سلولى فرود آمد [١]و اين بيتها بگفت:

تخيّر ابيت اللّعن ان شئت ودّنا و ان شئت حربا ذات بأس مصدّق
و ان شئت فتيانا بكفّى امرهم يكبّون كبس [٢]العارض المتألّق
آنگه بامداد برخاست [٣]و سلاح در پوشيد و مى‌گفت:

لعمرى و ما عمرى علىّ بهيّن لقد شان حرّ الوجه طعنة مسهر
و قد علم المرنوق انّى اكرّه على جمعهم كرّ المنيح المشهّر [٤]
اذا ازورّ من وقع السّنان زجرته و اخبرته انّى امر،غير مقصر [٥]
و اخبرته انّ الفرار خزاية على المرء ما لم يبل [٦]عذرا فيعذّر
لقد علمت عليا هوازن انّنى انا [٧]الفارس الحامى حقيقة جعفر
آنگه از مدينه برون رفت و در صحرا مى [٨]تاخت و مى‌گفت [٩]:يا ملك‌الموت !در ميدان آيى تا طعن و ضرب مردان [١٠]بينى،و اين بيتها بگفت:

الا قرّب [١١]المرنوق اذ جدّ [١٢]ما ارى لتعريض يوم شرّه غير خامد
الا قرّباه انّ غاية حربنا اذا قرب المرنوق بين الصّفائد
بنو عامر قومى اذا ما دعوتهم اجابوا و لبّى [١٣]كلّ ابيض ماجد
و مى‌گفت:به حقّ لات و عزّى اگر محمّد با من به صحرا برون آيد و صاحبش، يعنى ملك‌الموت،هر دو را به نيزه بدوزم.خداى تعالى فريشته‌اى را بفرستاد تا يك پر بزد او را و بينداختش و در حال غدّه‌اى از زانوى او بر آمد بزرگ [١٤]،او با خانۀ آن زن سلولى آمد و مى‌گفت:غدّة كغدّة البعير و موت في بيت سلوليّة.آنگه اسب بخواست و

[١] .آو،بم،آب،آز،آج،لب:نزول كرد.

[٢] .چاپ شعرانى(٤٦٩/٦):كبّ.

[٣] .بم،آب،آز،لب:برخواست.

[٤] .آز:المستر.

[٥] .قم:مقصّر،آو،بم،آب،آج،آز:مقعر.

[٦] .قم،آو،لم تبل.

[٧] .آز،آب،آج:انّ.

[٩] [٨] .همۀ نسخه‌ها بجز قم و مل:همى.

[١٠] .آب،آز:ميدان.

[١١] .قم:فرّت.

[١٢] .لب:اوجد.

[١٣] .همۀ نسخه بدلها:لرأيى.

[١٤] .آج،لب:و بزرگ شد.