در شاذّ [١]لا تيمّنا،على لغة من قال من تعلم و نعلم [٢]. وَ إِنّٰا لَهُ لَنٰاصِحُونَ ،و ما او را نصيحت گريم و بدو خير خواهيم و با او خيانت نكنيم،و النّصح ضدّ الغشّ،و أصل او اخلاص عمل باشد از خيانت،و منه:التّوبة النّصوح،الخالصة.و نصح اخلاص [٣]باشد،و منه:النصاحة للخياطة.

أَرْسِلْهُ مَعَنٰا ،يوسف را با ما بفرست [٤]،فردا. يَرْتَعْ وَ يَلْعَبْ [٥]،ابن كثير و أبو عمرو ابن عامر خواندند:«نرتع و نلعب»به«نون»در هر دو فعل و كسر [٦]«عين»من الارتعاء، افتعال من الرّعى،و جزم كه باشد به حذف«يا»باشد براى جواب أمر،و أهل الحجاز -إلاّ المالكىّ و العطّار عن الزّينبىّ-خواندند به اثبات«يا»در حال وصل [٧]و وقف.

و نافع خواند:«يرتع و يلعب»بالياء فيهما،حكاية عن يوسف-عليه السّلام-بفرست او را تا با ما چره كند و بازى كند،و يعقوب خواند:«نرتع و يلعب»اوّل به«نون»دوّم به «يا»،چنان كه«رتع»را اضافت با ايشان باشد كه بزرگان بودند و بازى را اضافت كردند [٨]با يوسف [٩]كه كودك بود.و باقى قرّا«نرتع و نلعب»به«نون»و جزم هر دو فعل من الرّتع [١٠]و هو الرّعى. وَ إِنّٰا لَهُ لَحٰافِظُونَ ،و ما او را نگاه داريم.[٥-پ] [١١].

قٰالَ إِنِّي لَيَحْزُنُنِي أَنْ تَذْهَبُوا بِهِ ،گفت مرا دلتنگ بكند آن‌كه شما او را ببرى.«أن»مع الفعل در محلّ رفع است،على أنّه فاعل«يحزننى»،و«نى»ضمير منصوب متّصل است،على انّه مفعول به. وَ أَخٰافُ أَنْ يَأْكُلَهُ الذِّئْبُ ،و ترسم كه او را گرگ بخورد، وَ أَنْتُمْ عَنْهُ غٰافِلُونَ ،و شما از او غافل و بى‌خبر [١٢]باشى.خلاف كردند در آن‌كه [١٣]يعقوب-عليه السّلام-چگونه گفت ايشان را كه او را گرگ بخورد و اين

[١] .همۀ نسخه بدلها+خواند.

[٢] .قم،لب،آز:قال،تعلم و نعلم،آو،بم،آج:قال يعلم و تعلم،آب:قال نعلم و نعلم.

[٣] .آو،آب،بم،لب،آز،آج:اصلاح.

[٤] .قم+غدا.

[٥] .اساس،قم،آو،آب،بم،آز:نرتع و نلعب،با توجه به قرآن مجيد تصحيح شد.

[٦] .قم+«تا»و.

[٧] .بم،لب،آج:وصف.

[٨] .آز:كردن.

[٩] .قم:اضافت با يوسف-عليه السّلام-كرد.

[١٠] .لب:من ارتع.

[١١] .نسخۀ اساس از اين جا يك برگ افتادگى دارد.

[١٢] .آو،آب،لب،بم،آز،آج:بى‌خبر و غافل

[١٣] .آو،آب،لب،بم،آز،آج:در آيت كه.