روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٩٩ - ترجمه

فابوا بالنّهاب و بالسّبايا و ابنا بالملوك مصفّدينا
[٧١-پ]و اصفدته اذا اعطيته،و قال الأعشى:

تضيّفته يوما فاكرم مجلسي [١] و اصفدني على الزّمانة قائدا
و قال الذّبيانى:

هذا الثّناء فان تسمع لقائله فما عرضت أبيت اللّعن بالصّفد
و عطا را از اين جا صفد خوانند كه بند پاى معطى شود،چنان كه متنبّى گفت:

و من وجد الاحسان قيدا تقيّدا
سَرٰابِيلُهُمْ مِنْ قَطِرٰانٍ ،پيرهنهاى [٢]ايشان از قطران باشد،واحدها سربال،قال امرؤ القيس:

لعوب تنسّيني اذا قمت سربالي
و قطران اين [٣]باشد كه كه در شتر مالند.و در او چند لغت است:قطران،و قطران،و قطران،به فتح«قاف»و كسر او و اسكان«طا»،و فتح«قاف»و كسر «طا»،قال ابو النّجم:

جون كأنّ العرق المنتوحا [٤] البسه القطران و المسوحا
و براى آن گفت كه پيرهن [٥]ايشان از قطران باشد كه آتش به او مسرع‌تر باشد.و از عبد اللّٰه عبّاس روايت كردند كه او خواند:سرابيلهم من قطران،اى من نحاس ذائب،پيرهنهاى [٦]ايشان از مس گداخته باشد،و القطر،النّحاس،من قوله: آتُونِي أُفْرِغْ عَلَيْهِ قِطْراً [٧]. و ان،اى بلغ حرّه النّهاية،گرماى او به غايت رسيده باشد. وَ تَغْشىٰ وُجُوهَهُمُ النّٰارُ ،و آتش روى ايشان بازپوشد.

لِيَجْزِيَ اللّٰهُ كُلَّ نَفْسٍ مٰا كَسَبَتْ ،تا خداى جزا كند هركس را به آنچه كرده