بنعم اللّٰه،ايّام كنايت كرد از نعم،و اين كنايت معروف است عرب و عجم را [١]، يكى از ما گويد:آن روزگار ما،و دريغا روزگار ما!تأسّف خورند بر ايّام در نعمت گذشته،و قول الشاعر:

سقى اللّٰه ايّامنا باللّوى
و قوله:

سقى اللّٰه ايّاما لنا و لياليا
و قوله:

[و] [٢]ايّامنا باللّوى هل تعود
و قول ابى تمّام من هذا الباب:

ء ايّامنا ما كنت [٣]الّا مواهبا و كنت باسعاف الحبيب حبائبا
و قول ديگر آن است:و ذكّرهم بنقم اللّٰه فى اعدائه،و ياد ده ايشان را كه خداى با امّت سلف چه كرد از كافران،و منه قول الشّاعر:

و ايّامنا مشهورة في عدوّنا لها غرر معلومة و حجول
و قول عمرو بن كلثوم:

و ايّام لنا غرّ طوال عصينا الملك فيها ان ندينا [٤]
و اگر حمل كنند بر هر دو،اولى‌تر باشد لاستغراقه المعنيين،و اين شامل‌تر بود فايده را،چنان كه گويند:خذه بالشّدّة و اللّين.

آنگه گفت:در اين تذكير و ياد دادن،يا در آن احوال كه در آن ايّام بود،آياتى و علاماتى و دلالاتى و عجايبى هست،هر صبر كننده‌اى شكركننده را،و فعّال و فعول، هر دو بناى مبالغت است.

وَ إِذْ قٰالَ مُوسىٰ لِقَوْمِهِ ،آنگه گفت:ياد كن اى محمّد چون گفت موسى قومش را: اُذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ ،ياد كنى نعمت خداى بر شما،چون برهانيد شما را از فرعون و قوم او چون بر شما مى‌نهادند،يقال:سامه الخسف اذا كلّفه احتمال الضّيم و الظّلم،و محلّ اين جمله نصب است على الحال. سُوءَ الْعَذٰابِ ،اى شدّة الضّيم

[١] .همۀ نسخه بدلها،بجز قم+چنان كه.

[٢] .از،دا افزوده شد.

[٣] .آو،آز،آب،آج:هل كنت.

[٤] .آز،آب:تدينا.