روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٣١ - ترجمه

و نه آفريديم آسمانها را و زمين را و آنچه در ميان آن است الّا به حقّ،و قيامت آمدنى است عفو كن عفو كردنى نيكو.

خداى تو آفريننده و دانا است.

ما بداديم تو را هفت آيت از «الحمد»و قرآن بزرگوار.

مكش چشمهايت به آنچه ما متمتّع كرديم [١]به آن اجناسى را از ايشان،و اندوه مدار برايشان،فرونه [٢]بالت براى مؤمنان.

بگو كه من ترساننده‌ام بيان‌كننده.

چنان كه فرستاديم بر قسمت‌كنندگان.

آنان كه كردند قرآن را پاره پاره.

به حقّ خداى تو كه بپرسيم ايشان را جمله.

از آنچه كرده باشند.

برخيز به آنچه تو را فرمودند و برگرد از مشركان.

ما كفايت كرديم تو را فسوس دارندگان [٣].

آنان كه كنند با خداى خدايى ديگر [٤]بدانند.

ما دانيم كه تو را تنگ مى‌شود دلت به آنچه مى‌گويند.

تسبيح كن به شكر خدايت و باش از سجده‌كنندگان.

و بپرست خدايت را تا به تو آيد مرگ.