روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٦٧ - ترجمه

يوسف-عليه السّلام-گفت: رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ ،روى از ايشان و حديث ايشان بگردانيد و با خداى تعالى به مناجات گفت: [١]خداوند [٢]من و پروردگار من! من [٣]زندان دوست‌تر مى‌دارم از آنچه ايشان مرا با آن مى‌خوانند.و اين دليل آن مى‌كند كه هريكى از ايشان در او طمع كرد [٤]و استدعا كرد [٥]او را،يا بر عموم [٦]مى‌گويد براى آن‌كه زليخا از ايشان بود،يعنى اگر هريكى از ايشان [٧]هم آن [٨]دست يابند كه زليخا،همان كنند از استدعا كه او كرد [٩].

اگر گويند چگونه گفت: اَلسِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمّٰا يَدْعُونَنِي [١٠]إِلَيْهِ ،و بازداشتن ايشان او را در زندان معصيت بود و آنچه او را با آن دعوت مى‌كردند هم معصيت بود، چگونه گفت:معصيتى دوست‌تر [١١]دارم از معصيتى؟گوييم از اين دو جواب گفتند:

يكى آن‌كه مراد به«أحبّ»أخفّ و أسهل است،يعنى زندان [١٢]مرا آسان‌تر آيد و صبر كردن برآن هوان و مذلّت و مقام در زندان مرا خوش‌تر آيد و توطين نفس برآن،ازآن‌كه اجابت كردن ايشان يا ملتمسشان [١٣].و اين چنان بود كه يكى را از ما مخيّر كنند ميان دو مكروه:[١٥-پ]يكى خوارتر، [١٤]يكى سخت‌تر [١٥]،او گويد:هذا أحبّ الىّ من ذلك.و وجهى دگر آن‌كه مراد آن است كه:سجنى نفسى و توطينى لها و صبرى عليه[أحبّ] [١٦]إلىّ من فعل المعصية،اگر گويند:اين خلاف ظاهر است،گوييم:لا بدّ است ازآن‌كه مخالفت ظاهر كنند براى آن‌كه محبّت در آيت تعلّق دارد به چيزى كه ارادت صحيح نباشد كه متعلّق بود به او،و آن«سجن»است.و سجن بنيان مخصوص