مى‌خوانيم كه با صراحت از مسأله معاد خبر مى‌دهد، و ضمن سخنانش مى‌گويد: «سلام (خدا) بر من در آن روز كه متولد شدم و آن روز كه مى‌ميرم و آن روز كه زنده و برانگيخته مى‌شوم» (وَ السَّلامُ عَلَىَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ امُوْتُ وَ يَوْمَ ابْعَثُ حَيّاً).

انتخاب اين سه روز (روز تولد، روز مرگ، و روز حيات مجدد در قيامت) به خاطر آن است كه سه روز خطرناك و سرنوشت ساز در زندگى انسان‌هاست، و به تعبير ديگر هر سه روز سرآغاز فصل نوينى براى انسان مى‌باشد كه سلامت در آنها بسيار مهم است، و جز به لطف خدا ميسّر نمى‌شود، و در حقيقت حضرت مسيح عليه السلام با اين سخنش تقاضاى لطف الهى را در اين سه روز مى‌كند.

ضمناً از همان گاهواره، پيامى در زمينه نفى الوهيت خويش، و اينكه بنده‌اى همچون ساير بندگان خداست، به همه انسان‌ها مى‌فرستد.

در آيه ١٥ همين سوره اين موضوع درباره حضرت يحيى عليه السلام نيز آمده است، با اين تفاوت كه در آنجا سخن از سوى خداست، و در اينجا سخن از مسيح عليه السلام است.

در حديثى از امام على بن موسى الرّضا عليه السلام مى‌خوانيم: انّ اوْحَشَ ما يَكُوْنُ هذَا الْخَلْقُ فى ثَلاثَةِ مَواطِنٍ:

يَوْمَ وُلِدَ مِنْ بَطْنِ امِّهِ، فَيَرَى الدُّنْيا، وَ يَوْمَ يَمُوْتُ، فَيُعايِنُ الْاخِرَةَ وَ اهْلَها، وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيّاً، فَيَرَى‌ احْكاماً لَمْ يَرَها فى دارِ الدُّنْيا:

«وحشتناكترين چيزى كه در مورد انسان است در سه موطن است: روزى كه متولد مى‌شود و از شكم مادر خارج مى‌گردد و چشمش به اين دنيا مى‌افتد، و روزى كه مى‌ميرد و عالم پس از مرگ و اهل آن عالم را مشاهده مى‌كند، و روزى كه بار ديگر زنده مى‌شود و احكام را مى‌بيند كه در دار دنيا نديده بود».

سپس امام به آيات مربوط به يحيى و مسيح عليهم السلام در اين زمينه اشاره فرمود [١]

به هر حال آيه فوق به خوبى نشان مى‌دهد كه مسأله رستاخيز در امت‌هاى پيشين آنچنان مسلم بوده كه حتى مسيح در گاهواره از آن سخن مى‌گويد.

***

تاكنون موضوع معاد را در آيين چهار پيامبر از پيامبران «اولوالعزم» اجمالًا بررسى كرديم، و به ضميمه‌

[١]. نورالثقلين، جلد ٣، صفحه ٣٣٥، حديث ٧٥.