قرآن مى‌فرمايد آن خدايى كه مى‌تواند از اين دو چوب سبز آتش بيرون بفرستد قدرت بر احياى مردگان دارد، كسى كه آب و آتش را با هم جمع كرده، چگونه نمى‌تواند حيات را بعد از مرگ بيافريند؟ آيا تضاد «حيات» و «مرگ» شبيه تضاد آب و آتش نيست؟

٢- جمعى قدم را از اين فراتر نهاده و گفته‌اند: خاصيت آتش افروزى به وسيله چوب درختان منحصر به آن دو چوب مخصوص (مَرْخ و عَفار) نيست، بلكه اين خاصيت در تمام درختان وجود دارد، منتها در آن دو چوب مخصوص بهتر و سريع‌تر ظاهر مى‌شود، و لذا ضرب المثلى است در ميان عرب كه از قديم گفته‌اند «فى كُلِّ شَجَرٍ نارٌ؛ در هر درختى آتش است»!

خلاصه اين كه هنگامى كه چوب‌هاى درختان محكم به هم بخورند جرقه مى‌دهند، حتى چوب درختان سبز! و لذا بسيار اتفاق مى‌افتد كه در جنگل‌ها آتش‌سوزى‌هاى وسيع و وحشتناكى رخ مى‌دهد، بى‌آن‌كه دست هيچ انسان خرابكارى در كار باشد.

اين به خاطر آن است كه بادهاى سخت، شاخه‌ها را محكم به هم مى‌كوبند، و گاهى جرقه حاصل از آن در ميان برگ‌هاى خشك مى‌افتد، و آن را شعله ور مى‌سازد، سپس وزش بادها به اين آتش دامن مى‌زند، ناگهان مى‌بينيم مناطق وسيعى از جنگل و چوب‌هاى خشك آن در آتش مى‌سوزند.

توجيه اين مسأله از نظر علم امروز روشن است، زيرا مى‌دانيم نه فقط درختان بلكه هر دو جسم در اثر اصطكاك شديد، جرقه الكتريسته بيرون مى‌دهند، اين همان آتشى است كه در دل تمام ذرات جهان ماده حتى در دل درختان سبز نهفته است.

راستى عجيب است، اين چه قدرتى است كه آتش را در دل آب پنهان ساخته؟ و اين دو دشمن معروف كه به تعبير قدما طبع يكى سرد است و تر، و ديگرى گرم و خشك است، با هم آشتى داده؟ آيا از چنين قدرتى آشتى دادن مرگ و حيات، يا جانشين يكى را بعد از ديگرى، بعيد به نظر مى‌رسد؟!

به تعبير ديگرى: آيا كسى كه مى‌تواند آب و آتش را يكجا جمع كند، نه آب آتش را خاموش كند و نه آتش درخت را بسوزاند، آيا نمى‌تواند درخت خشكيده‌اى را بار ديگر حيات بخشد؟!

٣- تفسير ديگرى كه براى اين آيه وجود دارد و در گذشته بر مفسّران مخفى مانده بود، ولى بر اثر