شما دوستان خدا هستيد و ديگران نيستند پس آرزوى مرگ كنيد اگر راست مى‌گوييد» (تا به لقاى محبوبتان برسيد) (قُلْ يا ايْهَا الَّذينَ هادُوا انْ زَعَمْتُمْ انَّكُمْ اوْلِياءُ للَّهِ مِنْ دُونِ النّاسِ فَتَمَنَّوا الْمَوْتَ انْ كُنْتُمْ صادِقينَ).

سپس مى‌افزايد: ولى آنها هرگز تمناى مگر نمى‌كنند به خاطر اعمالى كه از پيش فرستادند، و خداوند ظالمان را به خوبى مى‌شناسد» (وَ لا يَتَمَنَّونَهُ ابَداً بِما قَدَّمَتْ ايْديهِمْ وَ اللَّه عَليمٌ بِالظّالِمينَ).

قابل توجه اينكه مخاطب در اين آيه، يهود هستند و اين ظاهراً به خاطر دو نكته است:

نخست اينكه يهود هميشه- و حتّى امروز- خود را نسل برگزيده خداوند مى‌پنداشتند، و براى خود يك سلسله امتيازات خيالى و پندارى نسبت به ديگران قائل بودند، گاه خود را فرزندان خدا مى‌شمردند! و گاه اولياء و دوستان خاصّ او [١]، و گاه مى‌گفتند: آتش دوزخ هرگز دامن ما را فرو نمى‌گيرد هرچند گناهكار باشيم مگر چند روز محدود! [٢]

قرآن به آنها مى‌گويد: اگر در اين اعتقاد خود صادق هستيد چرا اين همه از مرگ وحشت داريد؟ مگر دوست از بقاى دوست خود مى‌ترسد؟ و مگر انتقال از زندان به يك باغ خرم و سرسبز و حشتناك است؟!

شبيه همين معنا در آيه ٩٤ سوره بقره آمده است: قُلْ انْ كانَتْ لَكُمُ الدّارُ الْاخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونَ النّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ انْ كُنْتُمْ صادِقينَ: «بگو اگر سراى آخرت در نزد خدا مخصوص شما است نه ساير مردم، پس آرزوى مرگ كنيد اگر راست مى‌گوييد»!

ديگر اينكه آنها مردم دنياپرست و دلبسته عالم ماده بودند، به علاوه دامانشان با گناهان زياد و خون‌هاى بى‌گناهان آلوده بود، به همين دليل شديداً از مرگ هراسان بودند.

لذا قرآن در آيه ٩٦ بقره مى‌گويد: وَلَتَجِدَنَّهُمْ احْرَصَ النّاسِ عَلَى‌ حَياةٍ «آنها را حريص‌ترين مردم بر زندگى پست مادى مى‌يابى».

و در آيه ٩٥ همين سوره مى‌گويد: وَلَنْ يَتَمَنَّوْهُ ابَداً بِما قَدَّمَتْ ايْديهِمْ: «آنها هرگز آرزوى مردن نمى‌كنند به خاطر اعمال بدى كه پيش از خود فرستاده‌اند».

به اين ترتيب قرآن مجيد هم علل ترس از مرگ را به روشنى بيان كرده است، و هم طرق نجات از اين ترس و وحشت عمومى را. بعضى از مفسّران، آيه فوق را درباره يهود نوعى مباهله دانسته‌اند كه يكى از طرق مبارزه با مدعيان دروغين است، و آن اينكه براى اثبات صدق مدعاى خود از پيشگاه خدا تقاضا

[١]. وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارَى‌ نَحْنُ ابْناءُ اللَّهِ وَ احِيّانُهُ‌ (مائده ١٨).

[٢]. وَ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النّارُ الا ايّاماً مَعْدُودَةً (بقره- ٨٠).