اين نام نيز از نام‌هايى است كه فقط يكبار در قرآن در سوره انسان، آيه ٢٧ به چشم مى‌خورد: انَّ هؤُلاءِ يُحِبُّونَ العاجِلَةَ وَ يَذَرُونَ وَ رائَهُمْ يَوْماً ثَقيلًا: «آنها (مجرمان) زندگى زودگذر دنيا را دوست دارند، در حالى كه پشت سر خود روز سخت و سنگينى را رها مى‌كنند».

توصيف آن روز به ثقيل توصيفى است گسترده و پرمعنا: سنگين از نظر محاسبه‌ها، سنگين از نظر مجازات‌ها، سنگين از نظر رسوايى‌ها، سنگين از نظر شدائد محشر و سنگينى مسئوليت‌ها، و سنگين از نظر بار گناهان بر دوش مجرمان!

تعبير به‌ «يَذَرُوْنَ وَرائهُمْ» (پشت سرشان مى‌اندازند) با اين‌كه بايد قاعدتاً گفته شود «پيش رويشان ...» به خاطر آن است كه مجرمان آن روز را چنان به دست فراموشى سپرده كه گويى پشت سرانداخته‌اند.

***

١٦- يَوْمُ الْازِفَةِ (روز نزديك)

هريك از نام‌هاى قيامت پيامى مخصوص به خود دارد، از جمله «يوم الآزفه» است كه فقط يك بار در قرآن مجيد در سوره مؤمن آيه ١٨ آمده است (تعبير به «الآزفة» دوبار آمده، ولى «يوم الآزفه» فقط يك بار) مى‌فرمايد: وَ انْذِرْهُمْ يَوْمَ الْازِفَةِ اذِ الْقُلُوبُ لَدَى الحَناجِرِ كاظِمِيْنَ: «آنها را از روز نزديك» بترسان روزى كه از وحشت آن دل‌ها به گلوگاه مى‌رسد و تمام وجود انسان مملو از اندوه مى‌شود».

«آزِفَةَ» از ماده «ازَف» (بر وزن صدف) به گفته مقاييس اللغة و مفردات و مصباح اللغه و كتب ديگر به معناى نزديك شدن است، ولى بعضى آن را به معناى نزديكى آميخته با تنگى وقت شمرده‌اند.

اين نامگذارى بيانگر اين واقعيت است كه قيامت بيش از آنچه مردم فكر مى‌كنند نزديك است، تا بيخبران نگويند هنوز وقت بسيار است و قيام و عده‌اى است نسيه! آن هم روز نزديكى كه از شدت وحشتش گويى قلب‌ها به گلوگاه مى‌رسد، و جان‌ها به لب مى‌آيد، اندوه آميخته با ترس گلوى مردم را مى‌فشارد و راه نفس كشيدن را بر آنها مى‌بندد.

آرى براى چنين روزى بايد هر لحظه آماده بود.

همين معنا را قرآن با تعبير ديگر در آيه ١ سوره انبياء بيان كرده است: إقْتَرَبَ لِلنّاسِ حِسابُهُمْ وَ هُمْ فى‌