پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٦ - عقيده به معاد در دورانهاى مختلف

دوش كشى) و از دوزخيان گردى و همين است سزاى ستمكاران.

٤- آيا او به شما وعده مى‌دهد هنگامى كه مرديد و خاك و استخوان شديد بار ديگر (از قبرها) خارج مى‌شويد؟

٥- و مرا در روزى كه مردم مبعوث مى‌شوند شرمنده و رسوا مكن- در آن روزى كه مال و فرزندان سودى نمى‌بخشند.

٦- آنها گفتند هيچكس جز يهود يا نصارى هرگز داخل بهشت نخواهد شد ...

٧- وسلام (خدا) بر من آن روز كه متولد شدم و آن روز كه مى‌ميرم و آن روز كه زنده برانگيخته مى‌شوم.

٨- ما به سوى مدين برادرشان شعيب را فرستاديم، گفت: اى قوم من! خدا را بپرستيد و به روز باز پسين اميدوار باشيد.

٩- من آيين جمعيتى را كه ايمان به خدا ندارند و به سراى ديگر كافرند ترك گفتم- من از آيين پدرانم ابراهيم و اسحاق و يعقوب پيروى كردم.

١٠- اين وعده‌اى است كه به ما و پدرانمان از پيش داده شده اينها همان افسانه‌هاى خرافى پيشينيان است.

تفسير و جمع‌بندى‌

عقيده به معاد در دوران‌هاى مختلف‌

آياتى را كه در بالا آورديم هر كدام مربوط به يكى از دورانهاست.

نخستين آيه ناظر به داستان‌ «ابليس» بعد از رانده شدن از درگاه خداست، او كه از باده غرور و خودخواهى سرمست بود به جاى اينكه به سوى خدا باز گردد و از در توبه درآيد در مقام افزايش لجاج برآمد و از خدا چنين تقاضا كرد: «مرا تا روز رستاخيز مهلت ده و زنده نگهدار»! (قالَ انْظِرْنى الى‌ يَوْمِ يُبْعَثُونَ).

نه به اين منظور كه بر لوح معاصى از طريق توبه به درگاه خدا قلم عفوى بكشد، يا در كنار سيئات‌